विरागः—अहो, अत्यद्भुतमिदम् । ततस्ततः ।
भक्तिदेवी—तदो ईसरभावो दाव ईदिसो तस्स कधिदो । पेम्मावेसो सुणीअदु । एत्थ पुरे तिण्णविहा जेव पुरिसाओ । केवि अणुरत्ताओ, केवि मज्झमाणुरत्ताओ, केवि णाणुरत्ताओ णावि विरत्ताओ । विज्झत्थिणो हि णअरवीहीए अप्पाणअं ओवारिअ सुरणईसिणाणं कदुअ थिमिदणिअवसणं च्चेअ आअच्छन्तं पेक्खिअ कोवि महुरतरं भअवदो णामपदम्, कोवि सरसतरं भाअवदपज्जम्, कोवि पेम्मपडिपण्णं ललिदतरगीदं सुणावेदि । तदो तं सुणन्तो जेव मग्गमज्झम्मि भूदले णिवडिअ थिमिदवसणणिवडन्तजलकद्दमिदपुहवीदलणिवडणकद्दमिदसव्वङ्गो वाप्फसलिलेहिं सीमन्तिदवच्छत्थलकद्दमो आणन्दभेम्भलदाए लदाए बद्धो विअ विज्जुद्दामदामपुञ्जो विअ लुठन्तो वट्टेदि । तधाविअं पेक्खिअ ते सहअराओ चावलदोसदुसिदाओ हसन्तो कोदूहलं कुणन्ति । मुहुत्तन्तरे णिअपरिअणाओ उत्थाविअ पुणो सुरणईं लम्भिअ पक्खालिदसव्वङ्गं सिणावेन्ति । एदं सुणिअ णिअतणअस्स णअस्स वइअवसिअं अणुभविअ तस्स जणणी जणणीदिविसारदावि । (क)
विरागः—अहो, प्रेमानन्दवैवश्यमवश्यमस्य ।
भक्तिदेवी—अवरस्सिं वासरे वासरेससहस्ससरिसमहामहानन्दपरवसो आचारिअरअणपुररअणपुरदो णच्चिअ णिअघरं आअच्छन्तो मग्गमज्झम्मि केणावि बम्हणबन्धुणा बन्धुणाहो णिअअणस्स देओ दिट्ठो । दिट्ठिय तं सोसव्वङ्गगलन्तसित्तो सकाउ वाअं उवाअं अण्णं ण पेक्खिअ किम्पि गदन्तो आसि । भो भो शचीपुत्तअ विस्संभर, भवन्तं पभवन्तं परमं पुरिसं सव्वे णिअदन्ति । दन्तिवरविक्कमविक्कमवैभवं तुह बहुतरं जेव णिरूपेन्ति । जइ मज्झ पामरस्स एसो गओ गओ करिज्जइ तदो सच्चं जेव तुमं भूमङ्गलरूओ ईसरो सरोअणअणो सअं जेव । (क)
विरागः—ततस्ततः ।
भक्तिदेवी—तदो भअवदा जादाणुकम्पेण कम्पेण रोमञ्चेण अ विलसन्तदेहं तं बम्हणपाशं पाशं मिच्चुणो उवगदं लच्छीकदुअ णिअदिदम्—(ख)
'अये, यस्तावदीश्वरः स खलु दुष्प्राप्य एव सर्वेषाम् । किमिति मामुपालभसे । किंतु तवास्य रोगस्योपशमोपाय एको वर्तते । तं चेदाचरसि तदायं गमिष्यति । नात्र संदेहः । देहोऽयं तव पूर्वतोऽपि समीचीन एव भवितुमर्हति' ।
विरागः—ततस्ततः ।
भक्तिदेवी—तदो बम्हणबन्धुणा पफुल्ललोअणेण गदिदम्—'देव, को सो उवाओ' । तदो पहुणा भणिदम्—'णिदंसणरूअं किंपि' । अये द्विजबन्धो, बन्धोरखिलजगतां गतांहःसङ्घानां भगवतः प्रेमपरायणानां प्रधानतमोऽयमद्वैताचार्यः । अस्य चेत्पादोदकं पिबसि तदा पापकृतोऽयं गदो हेत्वभावे हैतुकाभाव इति दूरीभविष्यति । तदो बम्हणेण गदिदम्—'तुह दंसणादो जेव गमिस्सदि । किं उण कधिदेण उवाअविशेषेणे' त्ति । तस्स प्पहावदो तधाकिदे सदि पुव्वदोवि समीचीणदेहो सो संवुत्तो । (क)
विरागः—किं चित्रमिदं तस्य भगवतः । तत्कथय क्व गच्छन्तीच्छन्ती च किं तत्रभवती भवती, यत इयं च्छायामात्रसहचरी चरीकर्ति त्वराम् ।
भक्तिदेवी—अज्ज, अज्जउत्तो सिरिवासवासमज्झम्मि आअदेण अद्दैअदेएण सद्धं किंपि णिव्विरहरहस्सवुत्तन्तं कुणन्तो वट्टदि । तं अणुसरिदुं तुवरेमि । (ख)
विरागः—भगवति, तृतीयप्रश्नस्योत्तरमवशिष्यते शिष्यतेयं भगवत्या मम । तदनुशाधि मां स किं मदाश्रयो भविताऽविता वा किं माम् ।
भक्तिदेवी—(संस्कृतेन ।) अथ किम् ।
virāgaḥ—aho, atyadbhutamidam | tatastataḥ |
bhaktidevī—tado īsarabhāvo dāva īdiso tassa kadhido | pemmāveso suṇīadu | ettha pure tiṇṇavihā jeva purisāo | kevi aṇurattāo, kevi majjhamāṇurattāo, kevi ṇāṇurattāo ṇāvi virattāo | vijjhatthiṇo hi ṇaaravīhīe appāṇaaṃ ovāria suraṇaīsiṇāṇaṃ kadua thimidaṇiavasaṇaṃ ccea āacchantaṃ pekkhia kovi mahurataraṃ bhaavado ṇāmapadam, kovi sarasataraṃ bhāavadapajjam, kovi pemmapaḍipaṇṇaṃ lalidataragīdaṃ suṇāvedi | tado taṃ suṇanto jeva maggamajjhammi bhūdale ṇivaḍia thimidavasaṇaṇivaḍantajalakaddamidapuhavīdalaṇivaḍaṇakaddamidasavvaṅgo vāpphasalilehiṃ sīmantidavacchatthalakaddamo āṇandabhembhaladāe ladāe baddho via vijjuddāmadāmapuñjo via luṭhanto vaṭṭedi | tadhāviaṃ pekkhia te sahaarāo cāvaladosadusidāo hasanto kodūhalaṃ kuṇanti | muhuttantare ṇiapariaṇāo utthāvia puṇo suraṇaīṃ lambhia pakkhālidasavvaṅgaṃ siṇāventi | edaṃ suṇia ṇiataṇaassa ṇaassa vaiavasiaṃ aṇubhavia tassa jaṇaṇī jaṇaṇīdivisāradāvi | (ka)
virāgaḥ—aho, premānandavaivaśyamavaśyamasya |
bhaktidevī—avarassiṃ vāsare vāsaresasahassasarisamahāmahānandaparavaso ācāriaraaṇapuraraaṇapurado ṇaccia ṇiagharaṃ āacchanto maggamajjhammi keṇāvi bamhaṇabandhuṇā bandhuṇāho ṇiaaṇassa deo diṭṭho | diṭṭhiya taṃ sosavvaṅgagalantasitto sakāu vāaṃ uvāaṃ aṇṇaṃ ṇa pekkhia kimpi gadanto āsi | bho bho śacīputtaa vissaṃbhara, bhavantaṃ pabhavantaṃ paramaṃ purisaṃ savve ṇiadanti | dantivaravikkamavikkamavaibhavaṃ tuha bahutaraṃ jeva ṇirūpenti | jai majjha pāmarassa eso gao gao karijjai tado saccaṃ jeva tumaṃ bhūmaṅgalarūo īsaro saroaṇaaṇo saaṃ jeva | (ka)
virāgaḥ—tatastataḥ |
bhaktidevī—tado bhaavadā jādāṇukampeṇa kampeṇa romañceṇa a vilasantadehaṃ taṃ bamhaṇapāśaṃ pāśaṃ miccuṇo uvagadaṃ lacchīkadua ṇiadidam—(kha)
'aye, yastāvadīśvaraḥ sa khalu duṣprāpya eva sarveṣām | kimiti māmupālabhase | kiṃtu tavāsya rogasyopaśamopāya eko vartate | taṃ cedācarasi tadāyaṃ gamiṣyati | nātra saṃdehaḥ | deho'yaṃ tava pūrvato'pi samīcīna eva bhavitumarhati' |
virāgaḥ—tatastataḥ |
bhaktidevī—tado bamhaṇabandhuṇā paphullaloaṇeṇa gadidam—'deva, ko so uvāo' | tado pahuṇā bhaṇidam—'ṇidaṃsaṇarūaṃ kiṃpi' | aye dvijabandho, bandhorakhilajagatāṃ gatāṃhaḥsaṅghānāṃ bhagavataḥ premaparāyaṇānāṃ pradhānatamo'yamadvaitācāryaḥ | asya cetpādodakaṃ pibasi tadā pāpakṛto'yaṃ gado hetvabhāve haitukābhāva iti dūrībhaviṣyati | tado bamhaṇeṇa gadidam—'tuha daṃsaṇādo jeva gamissadi | kiṃ uṇa kadhideṇa uvāaviśeṣeṇe' tti | tassa ppahāvado tadhākide sadi puvvadovi samīcīṇadeho so saṃvutto | (ka)
virāgaḥ—kiṃ citramidaṃ tasya bhagavataḥ | tatkathaya kva gacchantīcchantī ca kiṃ tatrabhavatī bhavatī, yata iyaṃ cchāyāmātrasahacarī carīkarti tvarām |
bhaktidevī—ajja, ajjautto sirivāsavāsamajjhammi āadeṇa addaiadeeṇa saddhaṃ kiṃpi ṇivviraharahassavuttantaṃ kuṇanto vaṭṭadi | taṃ aṇusariduṃ tuvaremi | (kha)
virāgaḥ—bhagavati, tṛtīyapraśnasyottaramavaśiṣyate śiṣyateyaṃ bhagavatyā mama | tadanuśādhi māṃ sa kiṃ madāśrayo bhavitā'vitā vā kiṃ mām |
bhaktidevī—(saṃskṛtena |) atha kim |
Вайрагья. Ах, до чего это дивно! И что же дальше?
Бхактидеви. Так вот каково было явлено владычество Его. Теперь послушай о том, как находит на людей према. Люди в этом городе бывают трёх родов: одни привязаны к Нему, другие привязаны наполовину, а третьи и не привязаны, и не отвращены. Так вот, ученики, что идут по городской улице, окунувшись в небесную реку и возвращаясь прямо в мокрой одежде, завидев Его, — один пропоёт слаще обычного слово Его имени, другой прочтёт стих из «Бхагаватам», третий даст услышать нежнейшую песню, полную премы. И вот, лишь заслышав это, Он падает посреди дороги наземь: мокрая одежда, с неё течёт вода, земля от того делается грязью, и всё тело Его в грязи от падения; слёзы прокладывают борозды по груди, и грудь тоже в грязи; от бессилия блаженства Он словно перевит лианой, словно груда молний, — и катается по земле.
Увидев Его таким, спутники, которых портит только их вертлявость, смеются и потешаются. А через миг свои же поднимают Его, снова ведут к небесной реке, обмывают и купают. Услышав об этом и пережив своевольную повадку собственного сына, мать его, при всей её житейской сноровке…
Вайрагья. Ах, бессилие любовного блаженства ему уж точно не миновать.
6d7f64678629 · 发布于 2026年9月11日 14:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Тройное деление людей сказано без осуждения: привязанные, привязанные наполовину и просто никакие. Разговор дальше идёт как раз о третьих — об учениках, которые возвращаются с реки и мимоходом поют.
И описано самое неприглядное: Господь в грязи, с мокрой одеждой, катается по дороге, а спутники смеются. Автор не убирает ни грязь, ни смех — потому что убери он их, исчезнет и то, ради чего написано: это происходило на улице, при людях, и выглядело именно так.
Обрыв на полуслове — «мать его, при всей её житейской сноровке…» — сделан нарочно: Вайрагья перебивает, и продолжения мы так и не услышим.