काननान्तभुक्तिकामम् उच्चनादपूरधाम
शृङ्गबुद्धवत्सपालवल्गुबालचक्रवाल
सङ्गलब्धतोषजालम् अग्रनुन्नवत्सपालम्
अद्भुतातिभूरिखेलमित्रसङ्गनीतवेलम्
अङ्गरुद्धकाननस्य शार्वराञ्चिताननस्य
दावतुल्यलोचनस्य पूतिगन्धिमोचनस्य
मेघभागतानवस्य सर्परूपदानवस्य
वीक्षयातिविस्मितेन तस्य कुक्षिम् आश्रितेन
वत्सपालमण्डलेन नीतखेदम् उच्चलेन
तत्र मङ्क्षु संप्रविष्टम् उद्धूतस्वभक्तरिष्ट
मेधिताङ्गरुद्धवातमर्दिताहिजन्मजातम्
ईक्षयाभिजीवितेन डिम्भसञ्चयेन तेन
सार्धम् एत्य सत्तडागतीरम् आप्तभुक्तिरागम्
एषु भोक्तुम् उद्यतेषु भूरिराजिसन्ततेषु
मध्यसीम्नि राजमानम् अर्पितेभडिम्भमानम्
अत्र सर्वसंमुखास्यम् उज्जिहानमन्दहास्यम्
अध्वरोपपन्नभक्षम् अर्भकोपभोगदक्षम्
इन्द्रमुख्यदेववर्गवीक्षमाणकेलिसर्गम्
एषु वत्सपालकेषु भक्षयत्सु बालकेषु
दूरगामिवत्सपुञ्जसङ्गमाय लब्धकुञ्जम्
अम्बुजन्मयोनिना तदुत्सुकेन वत्सजातम्
अर्भमण्डलं च नीतम् अभ्रम् आभिसंपरीत
धीतयाधिगत्य हासम् उद्वमन्तम् इन्दुभासम्
आशु तत्तदात्मरूपसन्निवेशितस्वरूपम्
एतदीयमातृतोषहेतुशीलरत्नकोषम्
उल्लसन्तम् अत्र वर्षम् एधितानुरागतर्षम्
अब्जयोनिदृष्टतत्त्वम् अद्भुतातिशुद्धसत्त्व
रूपवीक्षणातिमत्तगोकुलानुवृत्त्यत्त
पद्मजस्तुतानुभावम् आहृतात्मगोष्ठशावम्
अम्बुजाक्ष भो भवन्तम् आश्रयामि कुन्ददन्त
नन्दगोष्ठभूरिभाग चारुकुन्तलाग्रभाग
शोकपुष्पमञ्जरीक गन्धलुब्धचञ्चरीक
पीतकेलिपुण्डरीक वश्यवत्समण्डलीक
बाहुराजदङ्गदाय मित्रसङ्घरङ्गदाय
पादशोभिहंसकाय सुन्दरावतंसकाय
गुप्तचारुतर्णकाय कॢप्तधातुवर्णकाय
गोपगोत्रवल्लभाय योगिवर्गदुर्लभाय
कर्णसङ्गिचम्पकाय दुर्गतानुकम्पकाय
तुभ्यम् इद्धकीर्तिगाथ सर्वदा नमोऽस्तु नाथ
देहि देहि भक्तिलेशम् अप्य् अशेषपूरुषेश ॥
यां निर्वक्तुम् अभूत् प्रभुर् नहि चतुर्वक्त्रोऽपि ते माधुरीं
ताम् उद्घाटयताद्य यद्यपि सतां हासो मया स्वीकृतः ।
वैयर्थ्याय तथापि देव भविता नायं ममोपाक्रमः
सर्वानर्थहरस् त्वदीयभजनाभासोऽपि यद् विश्रुतः ॥
अशोकपुष्पमञ्जरीछन्दः ।
kānanānta-bhukti-kāmam ucca-nāda-pūra-dhāma-
śṛṅga-buddhavatsa-pāla-valgu-bāla-cakravāla-
saṅga-labdhatoṣa-jālam agra-nunna-vatsa-pālam
adbhutāti-bhūri-khela-mitra-saṅga-nītavelam
aṅga-ruddha-kānanasya śārvarāñcitānanasya
dāvatulya-locanasya pūti-gandhi-mocanasya
megha-bhāga-tānavasya sarpa-rūpa-dānavasya
vīkṣayātivismitena tasya kukṣim āśritena
vatsapāla-maṇḍalena nīta-khedam uccalena
tatra maṅkṣu saṁpraviṣṭam uddhūta-sva-bhakta-riṣṭa-
medhitāṅga-ruddha-vāta-marditāhi-janma-jātam
īkṣayābhijīvitena ḍimbha-sañcayena tena
sārdham etya sat-taḍāga-tīram āpta-bhukti-rāgam
eṣu bhoktum udyateṣu bhūri-rāji-santateṣu
madhyasīmni rājamānam arpitebha-ḍimbha-mānam
atra sarva-saṁmukhāsyam ujjihāna-manda-hāsyam
adhvaropapanna-bhakṣam arbhakopabhoga-dakṣam
indramukhya-deva-varga-vīkṣamāṇa-keli-sargam
eṣu vatsapālakeṣu bhakṣayatsu bālakeṣu
dūragāmi-vatsa-puñja-saṅgamāya labdha-kuñjam
ambujanma-yoninā tad-utsukena vatsa-jātam
arbha-maṇḍalaṁ ca nītam abhram ābhisaṁparīta-
dhītayādhigatya hāsam udvamantam indubhāsam
āśu tat-tad-ātma-rūpa-sanniveśita-svarūpam
etadīya-mātṛ-toṣa-hetu-śīla-ratna-koṣam
ullasantam atra varṣam edhitānurāga-tarṣam
abjayoni-dṛṣṭa-tattvam adbhutāti-śuddha-sattva-
rūpa-vīkṣaṇāti-matta-gokulānuvṛtt-yatta-
padmaja-stutānubhāvam āhṛtātma-goṣṭha-śāvam
ambujākṣa bho bhavantam āśrayāmi kunda-danta
nanda-goṣṭha-bhūri-bhāga cāru-kuntalāgra-bhāga-
śoka-puṣpa-mañjarīka gandha-lubdha-cañcarīka
pīta-keli-puṇḍarīka vaśya-vatsa-maṇḍalīka
bāhu-rājad-aṅgadāya mitra-saṅgha-raṅgadāya
pāda-śobhi-haṁsakāya sundarāvataṁsakāya
gupta-cāru-tarṇakāya kḷpta-dhātu-varṇakāya
gopa-gotra-vallabhāya yogi-varga-durlabhāya
karṇa-saṅgi-campakāya durgatānukampakāya
tubhyam iddha-kīrti-gātha sarvadā namo’stu nātha
dehi dehi bhakti-leśam apy aśeṣa-pūruṣeśa ||
yāṁ nirvaktum abhūt prabhur nahi catur-vaktro’pi te mādhurīṁ
tām udghāṭayatādya yadyapi satāṁ hāso mayā svīkṛtaḥ |
vaiyarthyāya tathāpi deva bhavitā nāyaṁ mamopākramaḥ
sarvānartha-haras tvadīya-bhajanābhāso’pi yad viśrutaḥ ||
aśoka-puṣpa-mañjarī-chandaḥ |
未能识别诗律
Лотосоокий, прибегаю к тебе — к тому, кто в глубине леса захотел трапезы; кто обрёл радость в обществе прелестного круга мальчиков-пастушков, разбуженных рогом — обителью громкого звука; кто послал пастушков с телятами вперёд и провёл время в обществе друзей с их дивными, бесчисленными играми; кого опечалили пастушки, изумлённые видом данава в облике змея — телом заградившего лес, с тёмной пастью, с глазами как лесной пожар, со смрадным дыханием, огромного, касающегося туч — и вошедшие ему в утробу; кто тотчас стремительно вошёл туда сам, отвратил беду своих преданных, разросшимся телом перекрыл змею дыхание и сразил змеиного рода данава; кто вместе с детьми, оживлёнными его взглядом, пришёл на берег чистого пруда и захотел есть; кто, когда они уселись многими рядами, сиял посередине, оказывая почёт мальчикам-слонятам, с лицом, обращённым ко всем, с тихой улыбкой; тот, кому подносят яства в жертвах, — искусный в трапезе с детьми, чьё игровое творение созерцали боги во главе с Индрой; кто, пока мальчики ели, ушёл в рощи собрать далеко ушедших телят; кто, узнав незамутнённым, сияющим разумом, что Лотосорождённый, желая его увидеть, увёл и телят, и мальчиков, излил лунно-светлый смех; кто тотчас явил себя в облике каждого из них — сокровищница самоцветов нрава, радующего их матерей; кто играл так целый год, умножая жажду привязанности; чью суть увидел Лотосорождённый; чьё величие восхвалил Брахма, опьянённый видом дивного облика чистой саттвы и стремящийся служить Гокуле; кто вернул детёнышей своего селения! О жасминнозубый, великое счастье селения Нанды, с гроздью ашоки на кончиках прелестных кудрей, с пчёлами, привлечёнными ароматом, с золотистым игрушечным лотосом, со стадом послушных телят, — тебе, чьи браслеты сияют на руках, кто даёт веселье сонму друзей, чьи ножные браслеты сверкают, кто носит прекрасные серьги, кто бережёт прелестных телят, расписан минеральными красками, мил роду пастухов, недоступен йогам, носит чампаку у уха и сострадателен к несчастным, — тебе всегда поклон, владыка, чья песнь славы сияет; дай, дай хоть крупицу преданности, владыка всех существ! Твою сладость не смог описать и четырёхликий; раскрывая её ныне, я стал посмешищем для мудрых, — и всё же, бог, мой труд не будет напрасным: ведь прославлено, что даже тень служения тебе уносит все беды. (Размер «Гроздь цветов ашоки».)
000000000000 · 发布于 1970年1月1日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Самая длинная единица поэмы: лилы Агхасуры и Брахма-мохана одной фразой в размере-«дандаке». Всё по «Бхагаватам», и Баладева сверяет каждую подробность: мальчики принимают пасть змея за пещеру; Кришна входит за ними и раздувается, пока змей не задыхается; обед на берегу — мальчики кругом, как лепестки лотоса, а он посередине, лицом к каждому; Брахма уводит телят и детей, и Кришна на год становится ими всеми, так что матери любят своих детей ещё сильнее. В конце — любимая мысль поэта: хвалить Кришну смешно, но не напрасно.