यः पौरलोकारविन्दावलीहेलिरङ्गीकृतोत्तुङ्गरङ्गस्थलीकेलिर्
आपीतकौशेयशोभोल्लसन्मूर्तिर् आवर्तिताशेषलोकोत्सवस्फूर्तिर्
उत्फुल्ललावण्यकल्लोलिनीसिन्धुराधिज्वराधीनदीनावलीबन्धुर्
अक्षीणकण्ठीरवाकुण्ठविक्रान्तिर् उग्रं ममर्दोरुदन्तीन्द्रम् अश्रान्ति
यं निर्मितोत्तुङ्गमातङ्गनिर्वाणम् उर्वीमहानन्दवृन्दानि कुर्वाणम्
उद्भासिदानास्रबिन्दूर्मिवर्माणम् आनम्रसन्तोषनिर्माणकर्माणम्
उन्मीलितास्तोकविस्तारतारुण्यम् अन्तस् तमस्तोमविध्वंसिकारुण्यम्
आलोकयामास भिन्नारिमर्माणम् अग्रे जनश्रेणिरुद्दामशर्माणम्
उद्दण्डदोर्दण्डदर्पानुविद्धेन विस्मापितामन्दगन्धर्वसिद्धेन
पीनांसपिण्डोल्लसद्दन्तदण्डेन विद्योतिघर्माम्बुसंवीतगण्डेन
दीप्तेन्द्रनीलावलीराजदङ्गेन लब्धप्रलम्बारिगोपालसङ्गेन
मल्लावली येन रङ्गप्रवेशेन विक्षोभिता मङ्क्षु वीरेन्द्रवेशेन
मन्दस्मितारब्धकुन्दालिनिन्दाय वृन्दारकानन्दिपादारविन्दाय
चञ्चन्नखश्रेणिभाचक्रबालाय वक्षस्तटीलक्ष्यनक्षत्रमालाय
फुल्लीभवच्चिल्लिचापप्रसर्पाय निर्वाहितापूर्वकन्दर्पदर्पाय
नार्यो मुहुर् दृष्टमाधुर्यचर्याय यस्मै स्पृहां चक्रुर् आभीरवर्याय
यस्माद् विलासेन रङ्गस्थले रन्तुर् आनम्रलोकातिशोकापदाहन्तुर्
इन्द्रादिवृन्दारकानन्दनिर्मातुर् अक्ष्णोर् विनोदेन वृष्ण्यन्धकान् पातुर्
आर्याङ्गनातीव्रसाध्वीव्रतच्छेत्तुर् अव्यग्रमल्लाङ्गनातुष्टिर्निर्भेत्तुर्
आवल्गतः क्षौणिभर्तापि स त्रासम् आसाद्य विभ्रान्तधीवृत्तिरत्रास
यस्यार्दितोद्दण्डदुष्टाभिमानस्य कष्टं पितृभ्यां तु संदृश्यमानस्य
रङ्गस्थलीवल्गपादप्रवालस्य भालान्तविश्रान्तकान्ताग्रवालस्य
पद्मावतीपुत्रहृन्मर्मकीलस्य सर्वात्मनाभीष्टयोर्युद्धलीलस्य
युद्धं परिस्फारशौटीर्यघोरस्य चानूरमल्लेन वृत्तं किशोरस्य
यस्मिन् मुनिश्रेणिवक्त्रस्फुरन्नाम्नि विस्तीर्णवक्षःस्थलीविभ्रमद्दाम्नि
नव्योल्लसद्वारिवाहावलीधाम्नि निःशेषवीरोत्करोल्लङ्घनस्थाम्नि
प्रोद्यत्पदद्योतनिर्धूतपञ्चेषु सौन्दर्यदर्पोद्गमे रम्यमञ्चेषु
तुङ्गेष्व् अवस्थाय चक्रुर् विलक्षाणि भक्तिं प्रभौ भोजदाशार्हलक्षाणि
चाणूरमूर्धन्यमल्लेभपारीन्द्र स श्रीभवान् पातु मां गोपनारीन्द्र
सव्यभ्रमन्मुष्टिकोत्ताडितालाङ्क नेपथ्यभारस्फुरद्धेनुपालाङ्क
विद्रावितोद्दामदुर्मल्लपालीक निःशङ्कलास्योल्लसत्पादनालीक
रम्याङ्गहारश्रियाकृष्टसाध्वीक ताभिर् निपीताङ्गसौरभ्यमाध्वीक
गोपाङ्गनानेत्रपानैकभृङ्गार पुष्पावलीलब्धसर्वाङ्गशृङ्गार
संदर्शितोदारमाधुर्यविस्तार विध्वंसनारब्धभोजेन्द्रनिस्तार
भो देवकीशौरिबन्धार्तिलुण्ठाक दिक्चक्रवालक्वणत्कीर्तिघण्टाक
भक्तोग्रसेनार्पितस्फीतसप्ताङ्ग मां रक्ष कुब्जाङ्गरागेण लिप्ताङ्ग ॥
मल्लान् उल्लङ्घ्य रङ्गे करविचलदसिर् येन मञ्चप्रपञ्चे
केशेष्व् आकृष्य कंसो विघटितमुकुटं विघ्नहेतुर् निजघ्ने ।
स त्वं सत्त्वाधिराज स्फुरदुरुकरुणाडम्बरालम्बिचेताः
पाताद् दुःखाब्धिपाताद् यदुकुलकमलोद्दण्डचण्डद्युतिर् माम् ॥
yaḥ paura-lokāravindāvalī-heli-raṅgī-kṛtottuṅga-raṅga-sthalī-kelir
āpīta-kauśeya-śobhollasan-mūrtir āvartitāśeṣa-lokotsava-sphūrtir
utphullalāvaṇyakallolinīsindhurādhijvarādhīnadīnāvalī-bandhur
akṣīṇa-kaṇṭhīr-avākuṇṭha-vikrāntir ugraṁ mamardoru-dantīndram aśrānti
yaṁ nirmitottuṅga-mātaṅga-nirvāṇam urvī-mahānanda-vṛndāni kurvāṇam
udbhāsi-dānāsra-bindūrmi-varmāṇam ānamra-santoṣa-nirmāṇa-karmāṇam
unmīlitāstoka-vistāra-tāruṇyam antas tamastoma-vidhvaṁsi-kāruṇyam
ālokayāmāsa bhinnāri-marmāṇam agre jana-śreṇir-uddāma-śarmāṇam
uddaṇḍa-dor-daṇḍa-darpānuviddhena vismāpitāmanda-gandharva-siddhena
pīnāṁsa-piṇḍollasad-danta-daṇḍena vidyoti-gharmāmbu-saṁvīta-gaṇḍena
dīptendra-nīlāvalī-rājad-aṅgena labdha-pralambāri-gopāla-saṅgena
mallāvalī yena raṅga-praveśena vikṣobhitā maṅkṣu vīrendra-veśena
manda-smitārabdha-kundāli-nindāya vṛndārakānandi-pādāravindāya
cañcan-nakha-śreṇi-bhā-cakra-bālāya vakṣas-taṭī-lakṣya-nakṣatra-mālāya
phullī-bhavac-cilli-cāpa-prasarpāya nirvāhitāpūrva-kandarpa-darpāya
nāryo muhur dṛṣṭa-mādhurya-caryāya yasmai spṛhāṁ cakrur ābhīra-varyāya
yasmād vilāsena raṅga-sthale rantur ānamra-lokātiśokāpadāhantur
indrādi-vṛndārakānanda-nirmātur akṣṇor vinodena vṛṣṇy-andhakān pātur
āryāṅganā-tīvra-sādhvī-vrata-cchettur avyagra-mallāṅganā-tuṣṭir-nirbhettur
āvalgataḥ kṣauṇi-bhartāpi sa trāsam āsādya vibhrāntadhī-vṛttiratrāsa
yasyārditoddaṇḍa-duṣṭābhimānasya kaṣṭaṁ pitṛbhyāṁ tu saṁdṛśyamānasya
raṅgasthalī-valgapādapravālasya bhālāntaviśrāntakāntāgravālasya
padmāvatī-putra-hṛnmarma-kīlasya sarvātmanābhīṣṭa-yoryuddha-līlasya
yuddhaṁ parisphāra-śauṭīrya-ghorasya cānūra-mallena vṛttaṁ kiśorasya
yasmin muni-śreṇi-vaktra-sphuran-nāmni vistīrṇa-vakṣaḥ-sthalī-vibhramad-dāmni
navyollasad-vāri-vāhāvalī-dhāmni niḥśeṣa-vīrotkarollaṅghana-sthāmni
prodyat-pada-dyota-nirdhūta-pañceṣu saundarya-darpodgame ramya-mañceṣu
tuṅgeṣv avasthāya cakrur vilakṣāṇi bhaktiṁ prabhau bhoja-dāśārha-lakṣāṇi
cāṇūra-mūrdhanya-mallebha-pārīndra sa śrī-bhavān pātu māṁ gopa-nārīndra
savya-bhraman-muṣṭikottāḍitālāṅka nepathya-bhāra-sphurad-dhenu-pālāṅka
vidrāvitoddāma-durmalla-pālīka niḥśaṅka-lāsyollasat-pāda-nālīka
ramyāṅga-hāra-śriyākṛṣṭa-sādhvīka tābhir nipītāṅga-saurabhya-mādhvīka
gopāṅganā-netra-pānaika-bhṛṅgāra puṣpāvalī-labdha-sarvāṅga-śṛṅgāra
saṁdarśitodāramādhuryavistāra vidhvaṁsanārabdhabhojendranistāra
bho devakī-śauri-bandhārti-luṇṭhāka dik-cakravāla-kvaṇat-kīrti-ghaṇṭāka
bhaktograsenārpita-sphīta-saptāṅga māṁ rakṣa kubjāṅga-rāgeṇa liptāṅga ||
mallān ullaṅghya raṅge kara-vicalad-asir yena mañca-prapañce
keśeṣv ākṛṣya kaṁso vighaṭita-mukuṭaṁ vighna-hetur nijaghne |
sa tvaṁ sattvādhirāja sphurad-uru-karuṇāḍambarālambi-cetāḥ
pātād duḥkhābdhipātād yadu-kula-kamaloddaṇḍa-caṇḍa-dyutir mām ||
未能识别诗律
Тот, кто — солнце для лотосов-горожан, сделавший высокую арену местом игры, чей облик сияет красой жёлтого шёлка, кто всколыхнул порыв праздника у всех людей, океан вздымающихся рек прелести, друг несчастных, одержимых лихорадкой тоски, с неудержимой доблестью неистощимого льва, — без усталости сразил свирепого огромного царя-слона. Вереница людей увидела его впереди — даровавшего высокому слону освобождение, творящего земле множество великого блаженства, в сверкающей броне из капель и волн мускуса и крови, чьё дело — радовать склонённых, в безмерной, раскрывшейся юности, чьё милосердие рассеивает внутреннюю тьму, пронзившего уязвимое место врага, несущего безудержное счастье. Им — гордым своими вскинутыми руками, изумившим гандхарвов и сиддхов, с бивнем на мощном плече, со щеками в сверкающем поту, с телом, блистающим, как вереница индранил, вместе с врагом Праламбы и пастухами, в облике царя героев — вошедшим на арену, тотчас была потрясена вереница борцов. К нему — с тихой улыбкой, посрамляющей жасмин, со стопами, радующими богов, с кругом сияния сверкающих ногтей, юному, с ожерельем накшатра на груди, расправляющему лук бровей, явившему небывалую гордость Кандарпы, лучшему из пастухов, чью сладость повадок они видели снова и снова, — испытали влечение женщины. От него — забавлявшегося на арене играючи, губителя беды великого горя склонённых, творца блаженства Индры и богов, хранящего вришниев и андхаков радостью глаз, рассекающего крепкие обеты верности честных женщин, разрушающего довольство спокойных жён борцов, скачущего, — даже владыка земли, объятый страхом, пришёл в смятение ума. Его — сломившего гордыню дерзкого злодея, на кого родители смотрели с мукой, скачущего по арене ножками-побегами, с прелестными кудрями у края лба, ставшего колом в уязвимом сердце сына Падмавати, с игрой битвы, всем существом желанной обоим, грозного безмерной доблестью юноши, — битва с борцом Чанурой свершилась. К нему — чьё имя сияет в устах мудрецов, с колышущейся гирляндой на широкой груди, с сиянием свежей тучи, с силой, превосходящей всех героев, развеявшему сиянием стоп подъём гордости Пятистрельного красотой, — изумлённые сотни тысяч бходжей и дашархов, стоя на прелестных высоких помостах, прониклись преданностью. Лев для борца-слона Чануры, первого из борцов, владыка пастушьих женщин, славный ты, храни меня! Ты, при ком пальмозначный (Баларама) сразил кружившего слева Муштику; со сверкающими знаками пастуха в пышном наряде; обративший в бегство вереницу буйных злых борцов; с лотосными стопами, сияющими бесстрашной пляской; привлёкший верных жён красотой изгибов прелестного тела, — они вдыхали мёд его аромата; единственный кувшин, из которого пьют глаза пастушек; убранный гирляндами цветов по всему телу; явивший щедрую ширь сладости; убиением царя бходжей даровавший ему освобождение; сорвавший муку плена Деваки и Шаури; чей колокол славы звенит по кругу сторон света; отдавший преданному Уграсене процветающее семичленное царство; с телом, умащённым притиранием Кубджи, — храни меня! Одолев борцов на арене, ты стащил за волосы с высокого помоста Камсу, с мечущимся мечом в руке, — венец его был сбит, — и он, причина всех бед, был убит. Верховный царь саттвы, с сердцем, полным пышности великого сияющего милосердия, мощное яркое солнце лотоса рода Яду, сохрани меня от падения в океан страданий.
000000000000 · 发布于 1970年1月1日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Кульминация поэмы, по «Бхагаватам»: слон Кувалаяпида у ворот арены, Кришна входит с бивнем на плече, покрытый кровью и мускусом слона; каждый видит его по-своему — борцы как молнию, женщины как Кандарпу, пастухи как родного, Камса как смерть. Калика, по Баладеве, снова «семипадежная»: кто, кого, кем, кому, от кого, чей, в ком — и звательный в конце. «Всем существом желанную обоим» — родителям, Нанде и Васудеве, смотревшим с мукой и надеждой. Кубджа — горбунья, которую Кришна распрямил, после того как она умастила его. Строфа подводит итог: Камса убит, и Кришна — солнце рода Яду.