अन्योन्यांसार्पितोद्यत्पुलकमद्भुजं सर्वतश् चारुहासोदारालोकं सुमञ्जुक्वणितनवतुलाकोटिकाञ्चिकलापम् ।आलिभिः स्वोत्तरीयैः कृशशिर उपरिच्छायम् आभोज्यमान्ताम्बूलध्यायवृन्दावनम् अटद् अभयं धाम तद् गौरनीलम् ॥16.43॥
anyonyāṁsārpitodyat-pulaka-mad-bhujaṁ sarvataś cāru-hāso-dārālokaṁ sumañju-kvaṇita-nava-tulā-koṭikāñci-kalāpam |ālibhiḥ svottarīyaiḥ kṛśa-śira uparicchāyam ābhojyamāntāmbūla-dhyāya-vṛndāvanam aṭad abhayaṁ dhāma tad gaura-nīlam ||16.43||
未能识别诗律
(Вспоминай) то золотое и синее сияние, бесстрашно бродящее по Вриндавану: руки в мурашках положены на плечи друг друга, во все стороны — прелестные улыбки и щедрые взгляды, прелестно звенят новые ножные браслеты и пояса, подруги держат над их головами тень своими накидками и угощают их бетелем.
5e2e416a9413 · 发布于 2026年9月30日 01:26:31 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Размер — sragdharā. Номер стиха в издании — 16.43. Стих в e-тексте искажён.