अनन्तरमासामेव हर्षनिःस्वनेन जागरिता जननी च—ज्ञात्वा जातमपत्यमीक्षितुमथ न्यञ्चत्तनुस्तत्तनाव्आलोक्य प्रतिबिम्बितां निजतनूमन्येति शङ्काकुला ।गच्छारादिति तन्निरासनपरा पश्यन्त्यमुष्याननंमुक्ताहारमिवोपढौकितवती स्नेहाश्रुणो बिन्दुभिः ॥
anantaramāsāmeva harṣaniḥsvanena jāgaritā jananī ca—jñātvā jātamapatyamīkṣitumatha nyañcattanustattanāvālokya pratibimbitāṁ nijatanūmanyeti śaṅkākulā |gacchārāditi tannirāsanaparā paśyantyamuṣyānanaṁmuktāhāramivopaḍhaukitavatī snehāśruṇo bindubhiḥ ||
Тут и мать, разбуженная их радостными возгласами, — узнав, что родилось дитя, — склонилась взглянуть и, увидев в Его сияющем теле своё отражение, встревожилась: «Другая!» Желая прогнать её — «Уйди прочь!» — она смотрела на Его лицо и словно поднесла Ему жемчужное ожерелье — капли слёз любви.
5af56465f7a6 · published Sep 28, 2026, 10:32:50 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Тело Кришны так сияет, что в нём отражается мать, и Яшода ревниво «гонит соперницу». Перед стихом — прозаическая связка. Размер — śārdūla-vikrīḍita.