अथ व्रजयुवराजविराजमानसदसि प्रातःकथायां स्निग्धकण्ठस् तद् इदं प्रथयञ्चकार—लोकानां कुरुक्षेत्रयात्रासमृद्धिस् तु न वर्णनपात्राय कल्पते । ततश् च,
कुरुक्षेत्रान्तस् तैर् ग्रहणम् अनु यात्राम् अनुगतैर्
गता या या चेष्टा बहुनिजनिजेष्टाः कति च ताः ।
मया वर्ण्याः किन्तु स्मृतिविषयम् एकां कुरुत या
हरेर् वक्त्रद्योतामृतरसिकता सर्ववितता ॥1॥
atha vraja-yuvarāja-virājamāna-sadasi prātaḥ-kathāyāṁ snigdhakaṇṭhas tad idaṁ prathayañcakāra—lokānāṁ kurukṣetra-yātrā-samṛddhis tu na varṇana-pātrāya kalpate | tataś ca,
kurukṣetrāntas tair grahaṇam anu yātrām anugatair
gatā yā yā ceṣṭā bahu-nija-nijeṣṭāḥ kati ca tāḥ |
mayā varṇyāḥ kintu smṛti-viṣayam ekāṁ kuruta yā
harer vaktra-dyotāmṛta-rasikatā sarva-vitatā ||1||
И вот в собрании, озарённом наследником Враджи, в утреннем рассказе Снигдхакантха поведал: «Изобилие паломничества людей на Курукшетру описать невозможно. Поэтому сколько мне описывать дел, что совершили по своим многим желаниям те, кто пришёл на Курукшетру к затмению? Запомните лишь одно — упоение нектаром сияния лица Хари, что разлилось во всех.
56ea4ebb7da2 · published Sep 25, 2026, 4:37:38 AM UTC
Available inRUPage between verses with