ततः कतिचित् कालगतीः प्रतिपालयन्न् उदासीनवद् आसीनः स्याम् । तद् एतत् क्षणं विचारयन् भाव्य् अन्यद् विचारयामास—
हन्त हन्त ! किम् उदासीनतया वा प्रत्यासीदतु । यस्माद् आजन्मविहारसारनिजागारपरिहारम् आचार्य चिरविरचितायाम् अपि तस्यां तासाम् उन्मादम् आसादयन्तीनां मद्भावः प्रत्युत सर्वप्रत्यक्षताम् आपन्नः । यथा च तद् इदम् इदं जगद् एव विदद् अस्ति । तत्र मम यदुस्थाने प्रस्थाने निवारयामः समुपेत्य माधवं; किं नो ऽकरिष्यन् कुलवृद्धबान्धवाः इति ताः प्रोच्य, विसृज्य लज्जां रुरुदुः स्म सुस्वरं; गोविन्द दामोदर माधवेति इति तथा, ता मन्मनस्का मत्प्राणा मदर्थे त्यक्तदैहिकाः इति, कृष्णदूते समायाते उद्धवे त्यक्तलौकिकाः इति, गायन्त्यः प्रियकर्माणि रुदन्त्यश् च गतह्रियः इति, काचिन् मधुकरं दृष्ट्वा इति च ।
tataḥ katicit kāla-gatīḥ pratipālayann udāsīnavad āsīnaḥ syām | tad etat kṣaṇaṁ vicārayan bhāvy anyad vicārayāmāsa—
hanta hanta ! kim udāsīnatayā vā pratyāsīdatu | yasmād ājanma-vihāra-sāra-nijāgāra-parihāram ācārya cira-viracitāyām api tasyāṁ tāsām unmādam āsādayantīnāṁ mad-bhāvaḥ pratyuta sarva-pratyakṣatām āpannaḥ | yathā ca tad idam idaṁ jagad eva vidad asti | tatra mama yadu-sthāne prasthāne nivārayāmaḥ samupetya mādhavaṁ; kiṁ no 'kariṣyan kula-vṛddha-bāndhavāḥ iti tāḥ procya, visṛjya lajjāṁ ruruduḥ sma su-svaraṁ; govinda dāmodara mādhaveti iti tathā, tā man-manaskā mat-prāṇā mad-arthe tyakta-daihikāḥ iti, kṛṣṇa-dūte samāyāte uddhave tyakta-laukikāḥ iti, gāyantyaḥ priya-karmāṇi rudantyaś ca gata-hriyaḥ iti, kācin madhukaraṁ dṛṣṭvā iti ca |
metre not identified
„Потому, выжидая, пока пройдёт немного времени, сяду-ка Я как бы в стороне“. Поразмыслив так мгновение, Он задумался о другом, о грядущем: „Увы, увы! Как же Мне держаться в стороне? Ведь Я давно покинул родной дом — суть Моих игр с самого рождения, — и хоть это было давно, их безумие от этого сделало их любовь ко Мне явной для всех. Об этом знает весь мир. Когда Я уезжал в край Яду, они, сказав: «Пойдём к Мадхаве и удержим Его; что нам сделают старшие в роду и родня?» — отбросили стыд и громко рыдали: «Говинда! Дамодара! Мадхава!» И так же: «Их ум во Мне, их жизнь — Я, ради Меня они оставили всё телесное»; «когда пришёл Уддхава, вестник Кришны, отбросившие мирское»; «воспевая дела Любимого и рыдая, позабыв стыд»; и «одна, увидев шмеля…»“.
4a90c2142470 · published Sep 25, 2026, 5:31:18 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Кришна приводит стихи «Бхагаватам»: ср. песнь 10, гл. 39 (плач гопи при отъезде в Матхуру), гл. 46 и 47 (вестник Уддхава, «Бхрамара-гита»). Любовь гопи уже засвидетельствована писанием — скрывать её дальше невозможно.