तथा च—
यदा ते तातेन प्रहितम् अतुलं रत्नतिलकं
वरार्हं तर्ह्य् एव स्वमुखसुखवर्णं दधद् अपि ।
मिषात् तत्कान्तीनां पिहितम् इव कुर्वन् सदसि च
स्वगाम्भीर्यं रक्षन् निखिलजनसौख्यं व्यतनुत ॥23॥
tathā ca—
yadā te tātena prahitam atulaṁ ratna-tilakaṁ
varārhaṁ tarhy eva sva-mukha-sukha-varṇaṁ dadhad api |
miṣāt tat-kāntīnāṁ pihitam iva kurvan sadasi ca
sva-gāmbhīryaṁ rakṣan nikhila-jana-saukhyaṁ vyatanuta ||23||
„«И ещё: когда Он надел присланный твоим отцом несравненный самоцветный знак-тилаку, достойный жениха, на Его лице тут же проступил румянец радости; Он будто прятал его под предлогом, что это отблеск самоцветов, хранил в собрании Свою степенность — и подарил радость всем людям»“.
21f8dcb37395 · published Sep 25, 2026, 5:47:53 AM UTC
Available inRUPage between verses with