अथ कियता कालेन मणिमयभित्तिमवष्टभ्य मनागुत्थित एव प्रथमपादविहार एव निपतन्तमिवात्मानं मन्यमानो निजप्रतिविम्बमेव करालम्बनाय करकमलदलेनैकेन दधानो निरवलम्बन एव यदा स्खलति, तदा विम्लानवदनो मातृवदनमीक्षमाणः क्षणं रुदन्नेव मात्रा च करकमलदलाभ्यामभिमृश्य स्वागुलिदलं ग्राहयित्वा लघुलघु सञ्चार्यमाणः पूर्वरोदनमलिनमाननचन्द्रं स्मितसुधया धावयन्मातृमोदमातनुते स्म ॥7॥
atha kiyatā kālena maṇimayabhittimavaṣṭabhya manāgutthita eva prathamapādavihāra eva nipatantamivātmānaṁ manyamāno nijaprativimbameva karālambanāya karakamaladalenaikena dadhāno niravalambana eva yadā skhalati, tadā vimlānavadano mātṛvadanamīkṣamāṇaḥ kṣaṇaṁ rudanneva mātrā ca karakamaladalābhyāmabhimṛśya svāgulidalaṁ grāhayitvā laghulaghu sañcāryamāṇaḥ pūrvarodanamalinamānanacandraṁ smitasudhayā dhāvayanmātṛmodamātanute sma ||7||
Прошло время, и он, держась за самоцветную стену, чуть приподнялся — и уже на первом шаге, думая, что падает, одной ручкой-лепестком схватился за своё же отражение, будто за опору; а когда, лишённый опоры, пошатнулся — с поникшим лицом взглянул на мать и на миг заплакал. Мать взяла его ручками-лепестками за пальчики и потихоньку повела — и он, смыв нектаром улыбки следы слёз с лица-луны, подарил матери радость.
5322be8a68d3 · publicado 28 sept 2026, 22:42:39 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Первые шаги Кришны.