ततः स्वयम् आगत्य प्रत्यक्षीकृत्य चान्यथा मन्यमानायां तस्यां सस्मितं पुनर् अमूर् ऊचुः—
दृष्टं देवि मिथो हरिव्रजवधूद्वन्द्वव्रजेनामुना
स्वीकृत्य प्रमदात् प्रयत्नविधिना नेपथ्यम् अङ्गे धृतं ।
एतद् यत्र सखि क्षणाद् अपगतं किं ब्रूमहे तद् वरं
गीर्णं सद्भवतान् मृषा न तु रहस् तद् व्यक्तिम् आपद्यताम् ॥39॥
tataḥ svayam āgatya pratyakṣīkṛtya cānyathā manyamānāyāṁ tasyāṁ sa-smitaṁ punar amūr ūcuḥ—
dṛṣṭaṁ devi mitho hari-vraja-vadhū-dvandva-vrajenāmunā
svīkṛtya pramadāt prayatna-vidhinā nepathyam aṅge dhṛtaṁ |
etad yatra sakhi kṣaṇād apagataṁ kiṁ brūmahe tad varaṁ
gīrṇaṁ sad-bhavatān mṛṣā na tu rahas tad vyaktim āpadyatām ||39||
Тогда, когда Вринда сама пришла, увидела всё воочию и подумала иначе, они с улыбкой сказали снова: «Видели, богиня: все эти пары Хари и жён Враджи в упоении со старанием надевали друг на друга наряд. А куда он, подруга, в миг пропал — что нам сказать? Уж лучше пусть наши слова окажутся ложью, чем та тайна станет явной».
b8f160d0c1fe · publicado 24 sept 2026, 22:23:14 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Перевод приблизителен.