कंसस्य ध्वंसनान्ते व्रजवसतिगने गच्छति स्वीयगेहं
तं कृष्णं तं च रामं तम् अपि पशुपतिक्स्मापतिं तांश् च गोपान् ।
श्रीदामाद्यांश् च तांस् तान् अपि च तदनुगान् नव्यविच्छेदभीतेर्
अन्तः स्मृत्वा मदन्तर्विरसवशतया सर्वम् अर्वाग् जहाति ॥5॥
kaṁsasya dhvaṁsanānte vraja-vasati-gane gacchati svīya-gehaṁ
taṁ kṛṣṇaṁ taṁ ca rāmaṁ tam api paśupati-ksmā-patiṁ tāṁś ca gopān |
śrīdāmādyāṁś ca tāṁs tān api ca tad-anugān navya-viccheda-bhīter
antaḥ smṛtvā mad-antar-virasa-vaśatayā sarvam arvāg jahāti ||5||
когда после гибели Камсы жители Враджи уходят по домам, я вспоминаю в душе того Кришну, того Раму, того владыку земли пастухов, тех пастухов, Шридаму и прочих и их спутников, — и от страха новой разлуки, от горечи во мне уходит всё здешнее.
a1b24a752077 · publicado 25 sept 2026, 2:34:42 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con