सान्त्वनं यथा—
पुत्राः पौत्राश् च मे स्युः स्फुटम् इह मम नैवन्तरीणोऽभिमानः
किन्तु प्राग् येन गोष्ठान् निरगमम् अधुनाप्य् अस्मि तत्राभिमाने ।
तत्स्थानां भावबद्धः स कथम् इतरकं शक्नुयां भावम् एतुं
तादृङ् मूर्त्यादिकं मे बहिर् अपि सुतरां दृश्यताम् अत्र साक्षि ॥25॥
sāntvanaṁ yathā—
putrāḥ pautrāś ca me syuḥ sphuṭam iha mama naivantarīṇo’bhimānaḥ
kintu prāg yena goṣṭhān niragamam adhunāpy asmi tatrābhimāne |
tat-sthānāṁ bhāva-baddhaḥ sa katham itarakaṁ śaknuyāṁ bhāvam etuṁ
tādṛṅ mūrtyādikaṁ me bahir api sutarāṁ dṛśyatām atra sākṣi ||25||
А утешение было такое: „Пусть у Меня здесь явно есть сыновья и внуки — внутренне Я их своими не считаю; но с каким чувством Я прежде ушёл из пастушьего селения, в том и ныне пребываю. Привязанный чувством к тамошним, как Я мог бы принять иное чувство? Мой облик и прочее — всё тот же и снаружи: пусть это увидят, вот свидетель.
8e8cb1684443 · publicado 25 sept 2026, 4:07:20 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Кришна по-прежнему выглядит юным пастушком.