अथ व्यग्रेहिता वृषभान्वग्रेसराः परमहिताः परस्परम् अपरस्परं कथयाञ्चक्रुः—
क्वायं हतस् तीव्रबलः पलाशनः,
क्व तीर्णवान् सोऽयम् अतीव बालकः ।
किं वा स्वपापेन विहिंस्यते खलः
साधुः समत्वेन भयात् प्रमुच्यते ॥23॥
atha vyagrehitā vṛṣabhānv-agresarāḥ parama-hitāḥ parasparam aparasparaṁ kathayāñcakruḥ—
kvāyaṁ hatas tīvra-balaḥ palāśanaḥ,
kva tīrṇavān so’yam atīva bālakaḥ |
kiṁ vā sva-pāpena vihiṁsyate khalaḥ
sādhuḥ samatvena bhayāt pramucyate ||23||
छन्द अज्ञात
Тогда Вришабхану и другие, заботясь о благе, в смятении говорили друг другу: «Где он — грозный людоед, убитый, и где этот совсем крошечный мальчик, спасшийся? Не губит ли злодея его собственный грех, а доброго избавляет от беды его беспристрастие?
4b643b08078a · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 7:09:31 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Мысли пастухов — по «Бхагаватам» 10.7.31.