तत्र ये विदितवेदाभिप्राया विप्रा निजनिजविद्यातिशायकाः सूतमागधवन्दिकृशाश्विगायकाः स्वच्छन्दनानाशब्दवादका वादकाश् च, ते सर्वेऽपि तस्मिन् पर्वणि सङ्गिनः सन्तः सुमङ्गलम् एव शब्दायमानाः पृथक्तायाम् अप्य् अपृथङ्निस्वना इव विश्वं विस्माययन्ति स्म । यावद् एवं वृत्तं वृत्तम्, तावद् व्रजस्थलम् अपि हृष्टम् इव दृष्टं, किम् उत व्रजस्थाः । यतः संसृष्टतया विक्षेपशून्यम् इव संसिक्ततया स्निग्धम् इव, चलचित्रध्वजादितया नृत्यद् इव चासीत् । तत्र च यदा गोवृषवत्सानाम् अपि स्वभावत एव भवतः सानुरागस्नेहस्य तैलविद्रावितहरिद्रासमक्तिव्याजाद् बहिर् अपि व्यक्तिर् आसीत् । हर्षवैचित्र्यस्य च विचित्रधातुबर्हस्रक्काञ्चनमालाव्याजात् । तदा किम् उत गोपानां ते ह्य् अद्यापि यशसा विद्यमाना गोपृथिव्याः पातार इतीव तथोच्यन्ते । ये खलु व्यञ्जितरसभावतया विधृतालङ्कारतया च स्ववर्णनकाव्यग्रन्थैर् अभेदम् आययुः । उल्लासविधृतनानामणिमयबलिपाणितया प्रेमणि स्वेषां वीरतां च व्यञ्जयामासुः । यदा चैवं गोपास् तदा पुनर् अतीव जीवनायमानगोकुलकुलेश्वरी गुणगणदिग्धस्निग्धहृदया गोपवरवर्णिन्यः कियद् वा वर्णनीयाः ?
tatra ye vidita-vedābhiprāyā viprā nija-nija-vidyātiśāyakāḥ sūta-māgadha-vandi-kṛśāśvi-gāyakāḥ svacchanda-nānā-śabda-vādakā vādakāś ca, te sarve’pi tasmin parvaṇi saṅginaḥ santaḥ sumaṅgalam eva śabdāyamānāḥ pṛthaktāyām apy apṛthaṅ-nisvanā iva viśvaṁ vismāyayanti sma | yāvad evaṁ vṛttaṁ vṛttam, tāvad vraja-sthalam api hṛṣṭam iva dṛṣṭaṁ, kim uta vrajasthāḥ | yataḥ saṁsṛṣṭatayā vikṣepa-śūnyam iva saṁsiktatayā snigdham iva, cala-citra-dhvajāditayā nṛtyad iva cāsīt | tatra ca yadā go-vṛṣa-vatsānām api svabhāvata eva bhavataḥ sānurāga-snehasya taila-vidrāvita-haridrā-samakti-vyājād bahir api vyaktir āsīt | harṣa-vaicitryasya ca vicitra-dhātu-barha-srak-kāñcana-mālā-vyājāt | tadā kim uta gopānāṁ te hy adyāpi yaśasā vidyamānā go-pṛthivyāḥ pātāra itīva tathocyante | ye khalu vyañjita-rasa-bhāvatayā vidhṛtālaṅkāratayā ca sva-varṇana-kāvya-granthair abhedam āyayuḥ | ullāsa-vidhṛta-nānā-maṇi-maya-bali-pāṇitayā premaṇi sveṣāṁ vīratāṁ ca vyañjayāmāsuḥ | yadā caivaṁ gopās tadā punar atīva jīvanāyamāna-gokula-kuleśvarī guṇa-gaṇa-digdha-snigdha-hṛdayā gopa-vara-varṇinyaḥ kiyad vā varṇanīyāḥ ?
Там брахманы, знающие смысл вед, каждый превосходящий других в своей науке, суты, магадхи, певцы, актёры, музыканты, свободно играющие на разных инструментах, — все, собравшись на этот праздник, издавали лишь благие звуки и, хоть и порознь, будто в один голос, изумляли мир. Пока всё это происходило, сама земля Враджа казалась радостной — что уж говорить о жителях Враджа! Выметенная, она будто избавилась от смятения; политая, будто стала нежной; с развевающимися пёстрыми флагами — будто плясала. Если даже у коров, быков и телят природная нежная любовь проявлялась и снаружи — под видом куркумы, растворённой в масле, — а пестрота радости — под видом разноцветных минералов, венков из перьев и золотых гирлянд, — то что говорить о пастухах! Ведь их и поныне по славе зовут «гопами» — хранителями земли-коровы. Они, проявляя расу и чувства и нося украшения, стали неотличимы от поэм, их воспевающих. Держа в руках, от радости, подношения из разных самоцветов, они являли свою отвагу в любви. А если таковы пастухи, то как описать прекрасных жён пастухов, чьи любящие сердца умащены множеством достоинств, — жизнь владычицы рода Гокулы?
8f8809ccce40 · 发布于 2026年9月24日 18:50:23 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
«Го» значит и «корова», и «земля»: «гопа» — и пастух, и хранитель земли. Поэма тоже «носит украшения» (аланкары) и «являет расу и бхаву» — поэтому пастухи «неотличимы от поэм».