तद् एतद् वदन् विगतकदनः कञ्जवदनः कदम्बम् अधिरुह्य परिकरं समूह्य, स्वयं किरणगणामृतघनाघनः सान्निध्यमात्रनिर्मितसाधर्म्ये तस्मिन् कालियहर्म्ये निर्मलजलक्रीडाकुतुकाय पपात—
यत्र च तत्र सर्पह्रदगतजलं धनुःशतम् उदसर्पत् । तच् च श्रीव्रजराजतपःप्रतापफलस्य सङ्ख्यातीतबलस्य तस्य न चित्रम् इत्य् एव मन्तव्यम्, येन हि पौगण्डतया नातिप्रचण्डम् अपि तद् एव तद्वपुश् चण्डांशुकोटिवद् अतीवोद्दण्डतया तत्र कुण्डलीनां भाति स्म । ततश् च तस्यामरवारण वारणविक्रमक्रमतया घूर्णद्भुजापूर्णवार्घोषणसङ्घर्षणया घर्षितस् तदुत्कर्षासहनसमाजः सहसा तनूनपान्महसाहिराजः स्वीयलीलान्तरीपान्तः स्वयं क्रीडाहर्षतः स्मितं वर्षन्तं पीतांशुकविद्युद्भरं करचरणाधररोहिताकरं वनमालाशचीपतिचापधरं सुललितनीलघनवरं तम् एवाससाद ।
tad etad vadan vigata-kadanaḥ kañja-vadanaḥ kadambam adhiruhya parikaraṁ samūhya, svayaṁ kiraṇa-gaṇāmṛta-ghanāghanaḥ sānnidhya-mātra-nirmita-sādharmye tasmin kāliya-harmye nirmala-jala-krīḍā-kutukāya papāta—
yatra ca tatra sarpa-hrada-gata-jalaṁ dhanuḥ-śatam udasarpat | tac ca śrī-vrajarāja-tapaḥ-pratāpa-phalasya saṅkhyātīta-balasya tasya na citram ity eva mantavyam, yena hi paugaṇḍatayā nātipracaṇḍam api tad eva tad-vapuś caṇḍāṁśu-koṭivad atīvoddaṇḍatayā tatra kuṇḍalīnāṁ bhāti sma | tataś ca tasyāmara-vāraṇa vāraṇa-vikrama-kramatayā ghūrṇad-bhujāpūrṇa-vār-ghoṣaṇa-saṅgharṣaṇayā gharṣitas tad-utkarṣāsahana-samājaḥ sahasā tanūnapān-mahasāhi-rājaḥ svīya-līlāntarīpāntaḥ svayaṁ krīḍā-harṣataḥ smitaṁ varṣantaṁ pītāṁśuka-vidyudbharaṁ kara-caraṇādhara-rohitākaraṁ vanamālā-śacīpati-cāpa-dharaṁ sulalita-nīla-ghana-varaṁ tam evāsasāda |
未能识别诗律
Сказав это, Лотосоликий, не зная тревоги, забрался на кадамб, подпоясал одежду и Сам, туча нектара лучей, прыгнул в тот дом Калии — сродный Ему одной своей близостью, — ради забавы игр в чистой воде. И вода змеиного озера взметнулась на сто луков. Это не удивительно для Него, плода жара подвижничества Шри царя Враджа, обладающего несчётной силой: ведь Его тело, хоть в отрочестве и не грозное, сияло там для змей, как миллионы солнц, неодолимо. Затем, когда Он, словно небесный слон, взбивал воду кружащими руками, наполняя её гулом, царь змей, чьё окружение не терпело Его превосходства, взбешённый этим, пылая, как огонь, внезапно подполз к Нему — посреди острова Его игр, радостно льющему улыбки, в жёлтой одежде, как молния, с алыми ладонями, стопами и губами, с лесной гирляндой, как радуга, — к прелестнейшей тёмно-синей туче.
e33ebcf090b0 · 发布于 2026年9月24日 19:53:44 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 16. Лук — мера длины, около двух метров.