देवर्षिर् उवाच—तुभ्यं शपे, न खल्व् अभ्याख्यानम् इदम् । सौभम् अपि सुभूतिताम् अवाप । यतो गदास्पदाग्निसात्कृततया लोहामृतचूर्णस्वरूपतापूर्णं तज्जातम् इति ।
दन्तवक्रस् त्व् अभाषत—सोऽयम् उदन्तश् चेद् अलं दन्तवक्रस्य जीवनेन । तद् एवं वदन्न् एव सपदि वातूलवद् एव स्वप्रतिकूलानुकूलम् अजानन् द्वारकां प्रति प्रस्थितवान् ।
देवर्षिस् तु तस्य तदुन्मादभित्तचित्तताम् अध्यवस्यन् रहस्य् अपि बहु विहस्य मनोवन् मनोरथपथं गच्छन्न् अच्छमनास् तत्क्षणनिहतसौभपतिं सदेकगतिं कृष्णं पुनर् रणरङ्गतृष्णम् इव रणाङ्गनम् एव सङ्गतं सङ्गतवान् । सङ्गमितवांश् च दन्तवक्रप्रसङ्गम् । दर्शयामास च तं हिरण्याक्षम् इव कृतवियत्परामर्शम् । यः खलु पूर्वं दृष्टश् च न परामृष्टताम् अवाप । श्रीकृष्णश् चान्तर् व्रजागमनतृष्णग् एव सदासीद् इति तन्मिषम् आसाद्य तदन्तशात्रवगात्रवेधपर्यन्तं निजव्रजागमनाय प्रतिज्ञातम् आनन्तर्यम् आसद्य सद्य एवागच्छन्न् अस्मीति सर्वम् अनुज्ञाप्य मनोजवव्रजनायसारथिम् आज्ञाप्य तदवस्थ एव प्रतस्थे । तत्र च—
devarṣir uvāca—tubhyaṁ śape, na khalv abhyākhyānam idam | saubham api subhūtitām avāpa | yato gadāspadāgni-sātkṛtatayā lohāmṛta-cūrṇa-svarūpatā-pūrṇaṁ taj-jātam iti |
dantavakras tv abhāṣata—so’yam udantaś ced alaṁ dantavakrasya jīvanena | tad evaṁ vadann eva sapadi vātūlavad eva sva-pratikūlānukūlam ajānan dvārakāṁ prati prasthitavān |
devarṣis tu tasya tad-unmādabhitta-cittatām adhyavasyan rahasy api bahu vihasya manovan manoratha-pathaṁ gacchann accha-manās tat-kṣaṇa-nihata-saubha-patiṁ sad-eka-gatiṁ kṛṣṇaṁ punar raṇa-raṅga-tṛṣṇam iva raṇāṅganam eva saṅgataṁ saṅgatavān | saṅgamitavāṁś ca dantavakra-prasaṅgam | darśayāmāsa ca taṁ hiraṇyākṣam iva kṛta-viyat-parāmarśam | yaḥ khalu pūrvaṁ dṛṣṭaś ca na parāmṛṣṭatām avāpa | śrī-kṛṣṇaś cāntar vrajāgamana-tṛṣṇag eva sadāsīd iti tan-miṣam āsādya tad-anta-śātrava-gātra-vedha-paryantaṁ nija-vrajāgamanāya pratijñātam ānantaryam āsadya sadya evāgacchann asmīti sarvam anujñāpya manojava-vrajanāyasārathim ājñāpya tad-avastha eva pratasthe | tatra ca—
未能识别诗律
„Божественный мудрец сказал: «Клянусь тебе, это не наговор. Даже Саубха обрела благо: сожжённая огнём от палицы, она вся стала железным порошком, словно целебным снадобьем». Дантавакра же сказал: «Если это правда, то довольно Дантавакре жить!» Так говоря, он тут же, как безумный, не разбирая, что ему на пользу, а что во вред, отправился к Двараке. А божественный мудрец, распознав, что ум его расколот безумием, и вволю посмеявшись про себя, быстрый, как мысль, пошёл дорогой желанного и с ясным умом пришёл к Кришне, единственному прибежищу добрых, Который только что сразил владыку Саубхи и ещё стоял на поле боя, словно снова жаждал ратной забавы. Он рассказал о Дантавакре и показал Ему того — будто Хираньякшу, коснувшегося неба: прежде его видели, но не трогали. А Шри Кришна в сердце всегда жаждал вернуться во Врадж; ухватившись за этот повод, Он вспомнил, что обещал вернуться во Врадж сразу, как пронзит тело последнего врага. «Я тотчас вернусь», — сказал Он, со всеми простился, велел вознице гнать быстрее мысли и выехал, как был. И тогда —“
d2e691f690a4 · 发布于 2026年9月25日 05:21:24 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
«Саубха обрела благо» — игра слов: subhūti значит и «благополучие», и «мелкий пепел». Железный порошок (лаухабхасма) в аюрведе — лекарство; летучий город-крепость Шалвы стал снадобьем. Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 77–78. Кришна берётся за Дантавакру прежде всего потому, что это последнее препятствие на пути во Врадж.