तथा च स्निग्धकण्ठ उवाच—अथानन्दसमृद्धा सा वृद्धा गोदोहनार्थं गोस्थानम् अध्यवस्थितान् मध्यस्थितश्रीमन्नन्दोपनन्दादीन् विन्दति स्म । तत्र च—
अस्तव्यस्तगतिः प्रमोदमधुरा पश्यन्त्य् अमून् अग्रतः
किञ्चिद् वक्तुम् इवोद्यद् आस्यवलना दीर्घायिताल्पक्षितिः ।
हस्तन्यस्तफलादिर् एवम् अपि सा पुत्रोद्भवं व्यञ्जती
यत् किञ्चिद् वदति स्म तत् पुनर् अवादीद् इत्य् अमी मेनिरे ॥2॥
tathā ca snigdhakaṇṭha uvāca—athānanda-samṛddhā sā vṛddhā go-dohanārthaṁ gosthānam adhyavasthitān madhya-sthita-śrīman-nandopanandādīn vindati sma | tatra ca—
asta-vyasta-gatiḥ pramoda-madhurā paśyanty amūn agrataḥ
kiñcid vaktum ivodyad āsya-valanā dīrghāyitālpa-kṣitiḥ |
hasta-nyasta-phalādir evam api sā putrodbhavaṁ vyañjatī
yat kiñcid vadati sma tat punar avādīd ity amī menire ||2||
И Снигдхакантха сказал: «И вот старушка, полная радости, нашла у коровника — там, где доят коров, — Шри Нанду, Упананду и прочих, стоявших посередине. И там: Сбиваясь с шага, сладкая от радости, увидев их впереди, открывая рот, будто хотела что-то сказать, — короткий путь показался ей долгим, — с плодами и прочим в руке, она этим уже выдала рождение сына; а что бы она ни говорила — всё повторяла заново, так им показалось.
be6be2f3617e · published Sep 24, 2026, 6:50:23 PM UTC
Available inRUPage between verses with