तं चाभिपन्नं मुखं व्यादाय विन्नपातं पन्नमणिं व्यापन्नं दृष्ट्वा श्रीकृष्णाभिप्रायम् अभिप्रयद्भिर् दिविषद्भिर् उपहसितम्, यथा—स्त्रीरत्नं पुरु परकीयम् आदिथस् त्वंस्वं चूडामणिम् अपि हारयां चकर्थ ।अत्याक्षीर् बत निजजीवनं च धिक् त्वांव्यादाः किं मुखम् अथ वक्त्रम् अत्र यक्ष ॥8॥
taṁ cābhipannaṁ mukhaṁ vyādāya vinnapātaṁ panna-maṇiṁ vyāpannaṁ dṛṣṭvā śrī-kṛṣṇābhiprāyam abhiprayadbhir diviṣadbhir upahasitam, yathā—strī-ratnaṁ puru parakīyam ādithas tvaṁsvaṁ cūḍāmaṇim api hārayāṁ cakartha |atyākṣīr bata nija-jīvanaṁ ca dhik tvāṁvyādāḥ kiṁ mukham atha vaktram atra yakṣa ||8||
Увидев его поверженным, с разинутым ртом, без самоцвета, мёртвым, боги, понявшие замысел Шри Кришны, посмеялись: „Ты хотел взять много чужих жемчужин-женщин — а потерял даже свой венец-самоцвет; ах, лишился и собственной жизни. Позор тебе! Что ж ты разинул тут рот, якша, — сказать что-то хочешь?“
6acb8f0a7eb8 · published Sep 24, 2026, 10:46:50 PM UTC
Available inRUPage between verses with