अथ श्रीकृष्णश् च तच्चरणारविन्दं शिरसा विन्दन् सनिर्वेदं निवेदितवान्,
अहह वहलमन्तुं जन्तुर् एष प्रलापी
रचितमचिततातः क्षन्तुम् अर्हस् त्वम् एव ।
कथम् अपि निजम् अङ्गं व्याधिना दुःखदं स्यत्
तद् अपि न हि तदङ्गी त्यक्तुम् इच्छेत् कदापि ॥7॥
atha śrī-kṛṣṇaś ca tac-caraṇāravindaṁ śirasā vindan sa-nirvedaṁ niveditavān,
ahaha vahalamantuṁ jantur eṣa pralāpī
racitamacita-tātaḥ kṣantum arhas tvam eva |
katham api nijam aṅgaṁ vyādhinā duḥkhadaṁ syat
tad api na hi tad-aṅgī tyaktum icchet kadāpi ||7||
И тогда Шри Кришна, склонив голову к его лотосным стопам, с раскаянием сказал: «Ах, это болтливое существо много провинилось; простить его можешь лишь ты, отец. Пусть даже часть тела мучит болезнью — её обладатель никогда не захочет её отбросить».
89f9e4832a50 · published Sep 25, 2026, 2:34:42 AM UTC
Available inRUPage between verses with