तदेवं प्रातःकथां मधुकण्ठः समाप्य श्रीमाधवपदसीम्नि राधिकासदसि कथयामास,
ये खलु तस्य व्रजाव्रजनाय व्यञ्जिता विघ्नास् ते सर्वे प्रागुक्तलज्जानिघ्ना एव मन्तव्याः । तदेव पुरस्ताद् व्यञ्जयन् मथुरायाश् चलन्तं सुबलं बलानुजः स्ववल्लभारोचकवाचिकवलितं चकार । यथा
tad-evaṁ prātaḥ-kathāṁ madhukaṇṭhaḥ samāpya śrī-mādhava-pada-sīmni rādhikā-sadasi kathayāmāsa,
ye khalu tasya vrajāvrajanāya vyañjitā vighnās te sarve prāg-ukta-lajjā-nighnā eva mantavyāḥ | tad-eva purastād vyañjayan mathurāyāś calantaṁ subalaṁ balānujaḥ sva-vallabhārocaka-vācika-valitaṁ cakāra | yathā
metre not identified
Так закончив утренний рассказ, Мадхукантха рассказывал в собрании Радхики, у стоп Шри Мадхавы: «Все помехи Его возвращению во Враджу, о которых было сказано, надо считать подчинёнными стыду, о котором говорилось прежде. Показывая это, Младший брат Балы дал Субале, уезжавшему из Матхуры, словесное послание, отрадное для Его возлюбленных. Вот оно:
838c805d39d4 · published Sep 25, 2026, 2:34:42 AM UTC
Available inRUPage between verses with