वैशंपायन उवाच
कथयित्वा तु तत् सर्वं ब्राह्मणेभ्यः स भारत ॥
प्रययौ हिमवत्पार्श्वं ततो वज्रधरात्मजः ॥
अगस्त्यवटम् आसाद्य वसिष्ठस्य च पर्वतम् ॥
भृगुतुङ्गे च कौन्तेयः कृतवाञ् शौचम् आत्मनः ॥
प्रददौ गोसहस्राणि तीर्थेष्व् आयतनेषु च ॥
निवेशांश् च द्विजातिभ्यः सो ऽददत् कुरुसत्तमः ॥
vaiśaṃpāyana uvāca
kathayitvā tu tat sarvaṃ brāhmaṇebhyaḥ sa bhārata ||
prayayau himavatpārśvaṃ tato vajradharātmajaḥ ||
agastyavaṭam āsādya vasiṣṭhasya ca parvatam ||
bhṛgutuṅge ca kaunteyaḥ kṛtavāñ śaucam ātmanaḥ ||
pradadau gosahasrāṇi tīrtheṣv āyataneṣu ca ||
niveśāṃś ca dvijātibhyaḥ so 'dadat kurusattamaḥ ||
Вайшампаяна сказал: «Поведав всё то брахманам, сын громодержца пошёл к склону Химавата; достигнув Агастьяваты и горы Васиштхи, и на Бхригутунге Каунтея совершил очищение своё; роздал тысячи коров при тиртхах и святилищах и подал жилища брахманам, лучший из Куру».
fe74805bf9aa · published Jun 16, 2026, 5:00:00 AM UTC
Page between verses with
Здесь изгнанник обращает скитание в подвиг очищения и щедрости. Знаменательно, что Арджуна и омывается в святых местах, и обильно одаряет брахманов: паломничество и даяние [дана] очищают душу. Лишённый царства богатеет добродетелью. Так писание являет благочестие Арджуны в изгнании; и щедрость его к брахманам множит его заслугу.