आगत्य च भगवते बालकृष्णाय दण्डवत्प्रणामार्थं पतिताया भुवो हस्ताविव, पातालविवराद्युगपदूर्ध्वमुत्थाय पृथग्यियासन्तावजगराविव, भगवतैव युगपत् पातितावादिदैत्यो मधुकैटभाविव, पतितौ महाद्रुमावन्तरान्तरायरहितमनाकुलमकुतोभयं कुतोऽभयं वितरन्तमिव तं बालमुकुन्दं मुकुन्दं निधिमिव विलोकयन्तः किमिदं किमिदमहो विना वात्ययत्ययासादनेन भुवि निपतितावेतौ महार्जुनौ कस्मादकस्मादयं वोभयतो भयतोदकरावेतावन्तरान्तरालेख्यगतं नवपयोदशकलमिव शिशुरयं समुज्जिहीते ही तेन भाग्यं नोऽधिकतरं बलीयो यदयं निराकुल एवास्ते ॥20॥
āgatya ca bhagavate bālakṛṣṇāya daṇḍavatpraṇāmārthaṁ patitāyā bhuvo hastāviva, pātālavivarādyugapadūrdhvamutthāya pṛthagyiyāsantāvajagarāviva, bhagavataiva yugapat pātitāvādidaityo madhukaiṭabhāviva, patitau mahādrumāvantarāntarāya-rahitamanākulamakutobhayaṁ kuto'bhayaṁ vitarantamiva taṁ bālamukundaṁ mukundaṁ nidhimiva vilokayantaḥ kimidaṁ kimidamaho vinā vātyayatyayāsādanena bhuvi nipatitāvetau mahārjunau kasmādakasmādayaṁ vobhayato bhayatodakarāvetāvantarāntarālekhyagataṁ navapayoda-śakalamiva śiśurayaṁ samujjihīte hī tena bhāgyaṁ no'dhikataraṁ balīyo yadayaṁ nirākula evāste ||20||
Придя, они увидели два рухнувших великих дерева — словно руки Земли, простёртой в поклоне младенцу-Кришне; словно два удава, что разом поднялись из подземной расселины, желая разойтись; словно первые демоны Мадху и Кайтабха, разом повергнутые Господом, — и между ними младенца Мукунду, безмятежного, ничего не боящегося, словно дарующего бесстрашие, как сокровище. «Что это, что это? Ах, без всякого вихря эти две великие арджуны рухнули на землю — отчего вдруг? И между ними, страшными с обеих сторон, этот мальчик виден, как клочок новой тучи на картине! Видно, удача наша сильнее: он совсем спокоен!»
41ff65c34c48 · publicado 28 sept 2026, 22:48:53 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
По ШБ 10.11.2–3.