स च पलायमानो मानोन्नतमना मनाग्विवर्तितग्रीवमायाति न वेति नवेऽतिभये मातरमातरलितमनसमाधावमानां माधावमानाङ्गीमालोक्य धावति स्म । ततश्च—धावं धावमतित्वरं सचकितः पश्यन्मुहुर्मातरं ग्रीवाभङ्गमनोहरं तरलिते पश्चाद्दृशौ विक्षिपन् ।स्तोभक्षुब्धतया न धावितुमलं यावत्तदा कातरःशीतः शीतलयाञ्चकार कृतकक्रोधं जनन्या मनः ॥
sa ca palāyamāno mānonnatamanā manāgvivartitagrīvamāyāti na veti nave'tibhaye mātaramātaralitamanasamādhāvamānāṁ mādhāvamānāṅgīmālokya dhāvati sma | tataśca—dhāvaṁ dhāvamatitvaraṁ sacakitaḥ paśyanmuhurmātaraṁ grīvābhaṅgamanoharaṁ taralite paścāddṛśau vikṣipan |stobhakṣubdhatayā na dhāvitumalaṁ yāvattadā kātaraḥśītaḥ śītalayāñcakāra kṛtakakrodhaṁ jananyā manaḥ ||
А он, убегая, гордый, чуть обернулся — «гонится ли?» — и в новом страхе увидел, что мать, взволнованная, неутомимая, бежит за ним, — и побежал. И вот: он бежит, бежит изо всех сил, в испуге то и дело оглядываясь на мать, прелестно выворачивая шею и бросая назад бегающие глазки; а когда, задохнувшись, уже не мог бежать и застыл в страхе, — остудил притворно гневное сердце матери.
8cf486e9f7f1 · publicado 28 sept 2026, 22:48:53 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Бегство — ШБ 10.9.9–10: «за тем, кого не настигнут даже умы йогов». Игра: śītaḥ — «застывший» и «остудил». Размер стиха — śārdūla-vikrīḍita.