तद् एवम् आरब्धेऽपि गमने स्तब्धे सति सतीपतिप्रभृतयस् तस्मिन्न् अभिषेकप्रभवं प्रभावान्तरं पश्यन्तः परस्परं साद्भूतम् इदम् उद्भावयामासुः, यथा—
कृष्णार्चारचि दैवतैः सुखम् अयुर् लोकाश् च गावस् तथा
पृथ्वीं दुग्धभृतां व्यधुर् बहुविधान् नद्यो रसान् सुस्रुवुः ।
वृक्षा मध्व् अधुर् उद्दधुश् च गिरयो रत्नानि निर्वैरतां
जीवाः प्रापुर् अहो महत्य् अपचितिः पुष्यत्य् अकर्तॄन् अपि ॥38॥
tad evam ārabdhe’pi gamane stabdhe sati satīpati-prabhṛtayas tasminn abhiṣeka-prabhavaṁ prabhāvāntaraṁ paśyantaḥ parasparaṁ sādbhūtam idam udbhāvayāmāsuḥ, yathā—
kṛṣṇārcāraci daivataiḥ sukham ayur lokāś ca gāvas tathā
pṛthvīṁ dugdha-bhṛtāṁ vyadhur bahu-vidhān nadyo rasān susruvuḥ |
vṛkṣā madhv adhur uddadhuś ca girayo ratnāni nirvairatāṁ
jīvāḥ prāpur aho mahaty apacitiḥ puṣyaty akartṝn api ||38||
Когда уже начали расходиться, Супруг Сати и прочие остановились и, видя иное действие того помазания, в изумлении сказали друг другу: «Когда боги почтили Кришну, миры обрели счастье, коровы наполнили землю молоком, реки потекли всевозможными соками, деревья дали мёд, горы явили самоцветы, живые существа забыли вражду — ах, великое почитание питает даже тех, кто в нём не участвовал».
fe98a1fdc4fd · publicado 24 sept 2026, 21:29:45 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Супруг Сати — Шива. Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 27.