तद् एवम् अनिङ्गानाम् अपीङ्गानाम् इव शश्वद् इङ्गव्यङ्गं विहितवान् ।
अथ समासन्ने विनोदेनाह्नायवन् मध्याह्ने क्वचिन् महासरसि सरसिजसौरभसरसेन घनरसेन स्नानलीलाम् अभिनिविश्य केवलतिलकवनमालावलितवेशभङ्गिसङ्गितापूर्वकम् अपूर्वे तस्मिन्न् एकान्ते कुसुमितवनान्ते कान्ते महाशैलप्रान्ते पल्लवलसदुरुतरतरुतलविलसितशिलायाम् उपविश्य विराजन्नुस्रावारचारं प्रति भूरिदूरीभावम् इतेषु मित्रेषु निजसौरभरभससमुदितमधुरमधुकरनिकरगानकृतावधानस् तद्धूङ्कारकारणस्वरसारम् अनु कुतुककृतानुसन्धानस् तदनुसारिवेणुचारिरणितेन सुरचितसारसादिरसाधानः सोऽयं रमते स्म ।
tad evam aniṅgānām apīṅgānām iva śaśvad iṅga-vyaṅgaṁ vihitavān |
atha samāsanne vinodenāhnāyavan madhyāhne kvacin mahā-sarasi sarasija-saurabha-sarasena ghana-rasena snāna-līlām abhiniviśya kevala-tilaka-vanamālā-valita-veśa-bhaṅgi-saṅgitā-pūrvakam apūrve tasminn ekānte kusumita-vanānte kānte mahā-śaila-prānte pallava-lasad-urutara-taru-tala-vilasita-śilāyām upaviśya virājannusrāvāra-cāraṁ prati bhūri-dūrī-bhāvam iteṣu mitreṣu nija-saurabha-rabhasa-samudita-madhura-madhu-kara-nikara-gāna-kṛtāvadhānas tad-dhūṅkāra-kāraṇa-svara-sāram anu kutuka-kṛtānusandhānas tad-anusāri-veṇu-cāri-raṇitena suracita-sārasādi-rasādhānaḥ so’yaṁ ramate sma |
metro no identificado
Так Он постоянно вызывал движения чувств даже у неподвижного, будто у подвижного. А когда близился полдень, Он будто для забавы купался в каком-нибудь большом озере, в густой воде, напоённой ароматом лотосов; потом, одетый лишь в тилаку и лесную гирлянду, в том небывалом уединённом месте — прелестной опушке цветущего леса у подножия великой горы, — садился на камень под могучим деревом в свежих побегах. И пока друзья уходили далеко, выпасая коров, Он прислушивался к песне роя сладких пчёл, слетевшихся на Его аромат, с любопытством ловил суть звуков их гудения, вторил им на флейте, творя расу для журавлей и прочих птиц, — и так наслаждался.
38fdf10ebbb2 · publicado 24 sept 2026, 22:56:18 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con