इति ।
अथ वैष्णवं वाराहम् अपि पुराणम् अनुसृत्य गत्यन्तरं प्रत्याययिष्यामः ।
एवं समयनसमयानवलोकतः समयाकरणाय तद्वर्णनावगाहरोचनासु कर्णजाहविलोचनासु चेतसि रचिततदीयशोचनः श्रीकमललोचनः समागम्य यथायथम् अवितथरम्यसुखधारया सर्वं सुखाकुर्वन्न् अपि तासां विरहदहनज्वालाविशेषावशेषसन्तप्तभङ्गुरापाङ्गपात्रसपत्रकृतस् तद् अपसारणाय मुरलीकलीकलया गोधनालयगोवर्धनाचलयोर् अन्तराले ता एवानन्यगतितया संकलय्य निर्वृतिं परिकलय्य च वसन्तसन्ततरासाय युक्तिमुक्तिविषयां संवलय्य तासाम् आशासानानाम् आशां ददमानः स्वव्रजतः प्रगर्जदरिष्टकृतारिष्टकष्टतः प्रकटम् आक्रुष्टं श्रुतवान् । श्रुतमात्रे च तत्र निजनिजवर्त्मना ताभिः सह सहसा व्रजम् आवव्राज । तदनन्तरं तु वृत्तं पूर्वम् एव वृत्तम् अस्ति । तत्रेमां गाथां प्रथयन्ति—
iti |
atha vaiṣṇavaṁ vārāham api purāṇam anusṛtya gaty-antaraṁ pratyāyayiṣyāmaḥ |
evaṁ samayana-samayānavalokataḥ samayākaraṇāya tad-varṇanāvagāha-rocanāsu karṇajāha-vilocanāsu cetasi racita-tadīya-śocanaḥ śrī-kamala-locanaḥ samāgamya yathā-yatham avitatha-ramya-sukha-dhārayā sarvaṁ sukhākurvann api tāsāṁ viraha-dahana-jvālā-viśeṣāvaśeṣa-santapta-bhaṅgurāpāṅga-pātra-sapatra-kṛtas tad apasāraṇāya muralī-kalī-kalayā go-dhanālaya-govardhanācalayor antarāle tā evānanya-gatitayā saṁkalayya nirvṛtiṁ parikalayya ca vasanta-santata-rāsāya yukti-mukti-viṣayāṁ saṁvalayya tāsām āśāsānānām āśāṁ dadamānaḥ sva-vrajataḥ pragarjad-ariṣṭa-kṛtāriṣṭa-kaṣṭataḥ prakaṭam ākruṣṭaṁ śrutavān | śruta-mātre ca tatra nija-nija-vartmanā tābhiḥ saha sahasā vrajam āvavrāja | tad-anantaraṁ tu vṛttaṁ pūrvam eva vṛttam asti | tatremāṁ gāthāṁ prathayanti—
metro no identificado
Так. А теперь, следуя «Вишну-» и «Вараха-пуране», поведём речь и о другом. И вот, поскольку они не видели Его, чтобы условиться о встрече, эти длинноглазые, любившие погружаться в рассказы о Нём, вызывали у Шри Лотосоокого в сердце печаль. Он приходил и, как подобало, радовал всех потоками истинного прелестного счастья; но их хрупкие взгляды были опалены остатками пламени огня разлуки. Чтобы унять его, Он звуками флейты собрал их, не имевших иного прибежища, между пастушьим селением и горой Говардханой, позаботился об их утешении, устроил всё для непрерывной весенней расы и дал надежду надеявшимся. И тут Он ясно услышал крик из своей Враджи — о беде от ревущего Аришты. Едва услышав, Он вместе с ними, каждая своей дорогой, тотчас вернулся во Враджу. А что было потом, уже рассказано. И об этом поют такой стих:
8a65b4b5d3f5 · publicado 24 sept 2026, 22:56:18 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Перевод приблизителен.