अथ राजा राजदञ्जलितया तद् इदं व्यानञ्ज—
एकैकस्यापि येषां गतिर् अतिविरला दिव्य् अपि स्वेन तेऽमी
लब्धास् त्वल्लाभलुब्धा मम सदसि विभो भूसुराः के नृपाद्याः ।
तस्माद् एवैष यज्ञस् तव रुचिविषयश् चेद् अमीषाम् अपि स्याद्
अस्माकं सूत्रयन्त्रप्रतिकृतिनिभता युष्मद् एवात्र सिद्धिः ॥5॥
atha rājā rājad-añjalitayā tad idaṁ vyānañja—
ekaikasyāpi yeṣāṁ gatir ativiralā divy api svena te’mī
labdhās tval-lābha-lubdhā mama sadasi vibho bhūsurāḥ ke nṛpādyāḥ |
tasmād evaiṣa yajñas tava ruci-viṣayaś ced amīṣām api syād
asmākaṁ sūtra-yantra-pratikṛti-nibhatā yuṣmad evātra siddhiḥ ||5||
Тогда царь, сложив сияющие ладони, сказал: «Те, кого и по одному редко встретишь даже на небе, сами собрались в моём собрании, Владыка, жаждая обрести Тебя — что уж говорить о брахманах, царях и прочих. Поэтому, если это жертвоприношение Тебе по душе, оно будет по душе и им; а мы — как куклы на нитях: успех здесь лишь от Тебя».
a62a6358830a · publicado 25 sept 2026, 4:56:55 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con