श्रीकृष्णः : प्रिये ! प्रभूतान्य् अभूतपूर्वसङ्गमान्य् अतिमुक्तमालत्योः प्रसूनान्य् अवचित्य किम् अप्य् अपूर्वम् आपीडं योजयिष्ये, यन् मया गुरुकुले कलाभ्यासे शिक्षितम् ।(इति दूरतः परिक्रम्य सविस्मयं) कोऽयं माधुर्येण ममापि मनो हरन् मणिकूड्यम् अवष्टभ्य पुरो विराजते ? (पुनर् निभाल्य) हन्त ! कथम् अत्राहम् एव प्रतिबिम्बितोऽस्मि । (इति सौत्सुक्यम्)
śrī-kṛṣṇaḥ : priye ! prabhūtāny abhūta-pūrva-saṅgamāny atimukta-mālatyoḥ prasūnāny avacitya kim apy apūrvam āpīḍaṁ yojayiṣye, yan mayā gurukule kalābhyāse śikṣitam |(iti dūrataḥ parikramya savismayaṁ) ko’yaṁ mādhuryeṇa mamāpi mano haran maṇi-kūḍyam avaṣṭabhya puro virājate ? (punar nibhālya) hanta ! katham atrāham eva pratibimbito’smi | (iti sautsukyam)
metro no identificado
Шри Кришна: Милая! Я нарву побольше цветов атимукты и малати, каких прежде никогда не сочетали, и сплету какой-то невиданный венок — как учился искусствам в доме учителя. (Отойдя подальше, изумлённо.) Кто это сияет передо мной, прислонившись к стене из самоцветов, и похищает сладостью даже моё сердце? (Снова вглядевшись.) Ах! Да это же я сам отражаюсь здесь! (С нетерпением.)
8d9edeb7826d · publicado 24 sept 2026, 7:21:46 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con