ततश् च तूर्णम् एव पूर्णचन्द्रा बहुतिथी तिथिर् अतिथिर् इव तस्य प्रसन्नतां विधातुम् आसन्नवती । तत्र चाज्ञायाह्नि वनविहारशाली वनमाली धेनूर् आदाय व्रजागमनं विधाय सायं प्रत्यवसाय निजचन्द्रशालिकालिन्दं विन्दमानः स्फुटम् आदित्येऽस्तङ्गत्य स्थिते सतारासमुदयं तं सान्द्रचन्द्रिकं चन्द्रम् उदयन्तं पश्यंस् तद्वश्यभावविशेषश्लेषतस् तद् इदं चिन्तयामास—
tataś ca tūrṇam eva pūrṇa-candrā bahu-tithī tithir atithir iva tasya prasannatāṁ vidhātum āsannavatī | tatra cājñāyāhni vana-vihāra-śālī vana-mālī dhenūr ādāya vrajāgamanaṁ vidhāya sāyaṁ pratyavasāya nija-candra-śālikālindaṁ vindamānaḥ sphuṭam āditye’staṅgatya sthite sa-tārā-samudayaṁ taṁ sāndra-candrikaṁ candram udayantaṁ paśyaṁs tad-vaśya-bhāva-viśeṣa-śleṣatas tad idaṁ cintayāmāsa—
И вскоре пришёл день полнолуния — тот, которого ждали много дней, — словно гость, пришедший Его порадовать. В тот день Носящий лесную гирлянду, любитель лесных прогулок, взяв коров, вернулся во Враджу, закончил вечерние дела и поднялся на террасу своего лунного покоя. И когда солнце уже совсем зашло, Он увидел восходящую луну в густом сиянии и со всем сонмом звёзд — и, охваченный особым чувством, подвластным ей, подумал так:
bb7de9e45003 · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 10:01:17 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से