ततश् च ‘हन्यतां हन्यताम्ऽ इति जङ्घन्यमानेषु जेग्नीयमानेषु च समाशाच्छादकेषु सैनिकेषु ।
कदारोप्या मौर्वी धनुषि बत कृष्यापि च कदा
शरस् तत्तद्यत्नाद् रिपुम् अनु विसृज्यः स स कदा ।
इतीवायं कृष्णः स्फुटम् उपहसंस् तस्य धनुषः
कृताभ्यां खण्डाभ्यां परबलम् अहन्न् आशु सबलः ॥31॥
tataś ca ‘hanyatāṁ hanyatām’ iti jaṅghanyamāneṣu jegnīyamāneṣu ca samāśācchādakeṣu sainikeṣu |
kadāropyā maurvī dhanuṣi bata kṛṣyāpi ca kadā
śaras tat-tad-yatnād ripum anu visṛjyaḥ sa sa kadā |
itīvāyaṁ kṛṣṇaḥ sphuṭam upahasaṁs tasya dhanuṣaḥ
kṛtābhyāṁ khaṇḍābhyāṁ para-balam ahann āśu sa-balaḥ ||31||
Затем, когда воины, заполнившие все стороны, закричали: „Бей, бей!“ — и стали наносить удары, Кришна с Балой, будто явно насмехаясь: „Когда-то ещё натянут тетиву на лук, когда натянут, когда с таким трудом пустят стрелу во врага?“ — быстро перебили вражье войско двумя обломками того лука.
a79022bc291c · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 2:16:51 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से