किं कर्तुं कितव त्वयात्र रभसाद् आरब्धम् इत्य् उच्चगीस्तां प्राबोधयद् आलिभिर् विरचिता स्पर्शोत्थमोहाद् यदासा कान्तस्य करं ससीत्कृति रणत्पाण्यम्बुजाभ्यां तदारोद्धुं संभ्रमम् आप शुष्कम् अरुदत् वामाभ्यनैषीद् रुजम्
kiṁ kartuṁ kitava tvayātra rabhasād ārabdham ity ucca-gīstāṁ prābodhayad ālibhir viracitā sparśottha-mohād yadāsā kāntasya karaṁ sa-sītkṛti raṇat-pāṇy-ambujābhyāṁ tadāroddhuṁ saṁbhramam āpa śuṣkam arudat vāmābhyanaiṣīd rujam
«Что ты сгоряча затеял здесь, плут?» — этот громкий возглас подруг пробудил её от обморока, рождённого прикосновением; и тогда она в смятении, со вздохом, стала удерживать руку милого звенящими руками-лотосами, заплакала без слёз и, строптивая, изобразила боль.
a539d5e9ea81 · published Sep 28, 2026, 12:14:48 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Vāmā — «строптивая» героиня поэтики, что противится вопреки желанию.