पित्रोर् वात्सल्यम् आदिस्थितवयसि मुकुन्दस्य पौगण्डभावे
सख्यं तेषां बहूनां किम् अपि मृगदृशां नव्यतारुण्यलक्ष्म्याम् ।
स्मारं स्मारं मनो नश् चलति न पुरतः किन्तु तत्राथ भूयः
सम्भूयास्ते गृहान्तर्निधिम् इव वणिजः सुष्ठु दूरं प्रयातु ॥4॥
pitror vātsalyam ādi-sthita-vayasi mukundasya paugaṇḍa-bhāve
sakhyaṁ teṣāṁ bahūnāṁ kim api mṛga-dṛśāṁ navya-tāruṇya-lakṣmyām |
smāraṁ smāraṁ mano naś calati na purataḥ kintu tatrātha bhūyaḥ
sambhūyāste gṛhāntar-nidhim iva vaṇijaḥ suṣṭhu dūraṁ prayātu ||4||
Вспоминая нежность родителей в первом возрасте Мукунды, дружбу многих в Его отрочестве и нечто, что было у ланеоких в красе Его новой юности, наш ум не идёт вперёд, а снова и снова возвращается туда — как ум торговца, сколь далеко бы он ни ушёл, — к сокровищу, оставленному дома.
60059b7e7746 · publicado 25 sept 2026, 1:55:26 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Три главных расы: родительская любовь, дружба и любовь возлюбленных.