सा स्याद् उत्कण्ठिता यस्या वासं नैति द्रुतं प्रियः ।
तस्यानगमने हेतुं चिन्तयन्त्या शुचा भृशम् ॥
किम् उ चन्द्रावलिर् अनयगभीरा ।
न्यरुणद् अमुं रतिवीरम् अधीरा ॥
अतिचिरम् अजनि रजनिरतिकाली ।
सङ्गम् अविन्दत न हि वनमाली ॥ ध्रुव. ॥
किम् इह जने धृतपङ्कविपाके ।
विस्मृतिर् अस्य बभूव वराके ॥
किम् उत सनातनतनुर् अलघिष्ठम् ।
रणम् आरभत सुरारिभिर् इष्टम् ॥
sā syād utkaṇṭhitā yasyā vāsaṁ naiti drutaṁ priyaḥ |
tasyānagamane hetuṁ cintayantyā śucā bhṛśam ||
kim u candrāvalir anaya-gabhīrā |
nyaruṇad amuṁ rati-vīram adhīrā ||
aticiram ajani rajani-rati-kālī |
saṅgam avindata na hi vanamālī || dhruva. ||
kim iha jane dhṛta-paṅka-vipāke |
vismṛtir asya babhūva varāke ||
kim uta sanātana-tanur alaghiṣṭham |
raṇam ārabhata surāribhir iṣṭam ||
размер не определён
Уткантхита — та, к кому любимый не спешит, и она в сильном горе гадает, почему он не идёт. — Неужели Чандравали, искушённая в хитростях, нетерпеливая, удержала этого героя любви? Давно уже стемнела ночь, созданная для любви, а Ванамали так и не пришёл ко мне. Или он забыл меня, ничтожную, пожинающую плод своих грехов? Или он, чьё тело вечно, начал великую битву с врагами богов — ему ведь это по душе?
28f1fd3dd238 · опубликовано 23 сент. 2026 г., 17:05:26 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Рага асавари. Героиня перебирает причины: соперница, собственная вина, долг героя. Баладева: сначала она винит себя, потом возражает себе же: разве он может забыть любящую? — и находит третью причину.