“धन्योऽसि घनरसद! रसद एवासि, त्वमुचित एव, चितः । एवमस्य तव वर्णमित्रस्य मित्रस्य नवकमलिनीवृन्दारिकावृन्दानां मैत्रीकरणेन, यदियं मे दुराराधामेदुरा राधा हुङ्कारमात्रेणैव कृष्णकण्ठं प्रापितास्ति भवतावता परमसौभाग्यम्” इति सखीजनसोत्प्रासप्रासविद्धहृदयेव भयोपरमे परमेणाग्रहेण तदुरसो रसोदधेरिवापि बहिर्बुभूषया भूषयामास यदि स्वमात्मानम्, तदा प्रसभेन सभेन ग्रहविशेषेणाशेषेणामोदेन कृष्णेन च तस्याश्चित्रितलतोपवनानीव न जातपत्राङ्कुरमङ्गानि कपोलचुम्बनानि, यमुनाजलानीव कज्जलशोभाग्लानिकराणि नयनचुम्बनानि, भक्तिरसरसिकहृदयमिव समक्षतयावकरागमधरपानम्, द्वितीया हिमकरलेखेव अलक्ष्यमाणलाञ्छना दशननखपदपदवी, सुप्रतिष्ठितशिवलिङ्गसन्माननमिव सदामोदकरकमलपूजनजनितपरभागं स्तनयुगपरामर्शनम्, शुक्तिसंपुटा इवाक्षुण्णमुक्तावलीकाः परिरम्भाः, विषमविषधरीधारणमिव साहसमात्रप्रतिपादकं रोमलतापरिशीलनम्, तीर्थसलिलमिव स्पर्शमात्रेणैव कृतार्थन्मन्यताकारि नाभिह्रदपरिसरकरप्रदानम्, गोक्ष इव परमदुःशको नीविमोक्षश्च कृतानि ॥75॥
“dhanyo'si ghanarasada! rasada evāsi, tvamucita eva, citaḥ | evamasya tava varṇamitrasya mitrasya navakamalinīvṛndārikāvṛndānāṁ maitrīkaraṇena, yadiyaṁ me durārādhāmedurā rādhā huṅkāramātreṇaiva kṛṣṇakaṇṭhaṁ prāpitāsti bhavatāvatā paramasaubhāgyam” iti sakhījana-sotprāsaprāsaviddhahṛdayeva bhayoparame parameṇāgraheṇa taduraso rasodadherivāpi bahirbubhūṣayā bhūṣayāmāsa yadi svamātmānam, tadā prasabhena sabhena grahaviśeṣeṇāśeṣeṇāmodena kṛṣṇena ca tasyāścitritalatopavanānīva na jātapatrāṅkuramaṅgāni kapolacumbanāni, yamunājalānīva kajjalaśobhāglānikarāṇi nayanacumbanāni, bhaktirasa-rasika-hṛdayamiva samakṣatayāvakarāgamadharapānam, dvitīyā himakaralekheva alakṣyamāṇalāñchanā daśana-nakhapada-padavī, supratiṣṭhitaśivaliṅgasanmānanamiva sadāmodakara-kamalapūjana-janita-parabhāgaṁ stanayugaparāmarśanam, śuktisaṁpuṭā ivākṣuṇṇamuktāvalīkāḥ parirambhāḥ, viṣamaviṣadharīdhāraṇamiva sāhasamātrapratipādakaṁ romalatāpariśīlanam, tīrthasalilamiva sparśamātreṇaiva kṛtārthanmanyatākāri nābhihradaparisarakarapradānam, gokṣa iva paramaduḥśako nīvimokṣaśca kṛtāni ||75||
«Благословенна ты, туча, дающая воду! Ты и впрямь дающая расу, ты заслужила это: ты, друг цветом Кришны, друг стаи новых лотосов, — одним рыком довела нашу несговорчивую Радху до шеи Кришны: какая великая удача!» Словно пронзённая насмешкой подруг, когда страх её прошёл, она из великого упрямства захотела выбраться из его объятий, как из океана расы, — и тогда Кришна, с неудержимой радостью, одарил её: поцелуи в щёки — ещё без следов, как роща, расписанная лианами, где ещё не проросли листья; поцелуи в глаза — сбившие блеск сурьмы, как воды Ямуны; вкушение губ — прямое, как сердце, знающее расу бхакти; следы зубов и ногтей — едва заметные, как второй серп луны; объятия — как створки раковины, хранящие несорванное жемчужное ожерелье; касание руки у озера пупа — дающее чувство достигнутой цели, как касание святой воды; а развязать пояс было трудно, как обрести освобождение.
f430f8e38d2b · 发布于 2026年9月29日 00:58:01 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Сцена передана языком классической поэтики, где каждое движение сравнивается с обрядом или природой.