अथ सानुतापम् इव माता प्राह—रे वाचोयुक्तिमत्तम चोरोत्तम! त्वं नरोत्तमजातोऽपि वानरप्रियो वानरप्रकृतिर् एवासि ।
सुतस् तु सभयं सभयप्रदानम् अप्य् उवाच—ततो वनम् एव प्रविश्य स्थास्यामि ।
अथ माता सभयं चिन्तितवती, को जानीयात्, कुर्याद् अपीदं मानी । तर्हि तन्निबन्धनं बन्धनम् एव सन्धेयम्, यद् एकया मयालयबालयोर् अवधानं दुर्धानं भविता ।
स्पष्टं त्व् इदम् उक्तवती—
atha sānutāpam iva mātā prāha—re vāco-yuktimattama corottama! tvaṁ narottama-jāto’pi vānara-priyo vānara-prakṛtir evāsi |
sutas tu sa-bhayaṁ sabhaya-pradānam apy uvāca—tato vanam eva praviśya sthāsyāmi |
atha mātā sabhayaṁ cintitavatī, ko jānīyāt, kuryād apīdaṁ mānī | tarhi tan-nibandhanaṁ bandhanam eva sandheyam, yad ekayā mayālaya-bālayor avadhānaṁ durdhānaṁ bhavitā |
spaṣṭaṁ tv idam uktavatī—
未能识别诗律
Тогда мать, будто с сожалением, сказала: «Эй, лучший из ловких на язык, лучший из воров! Хоть ты и сын лучшего из людей, а любишь обезьян — и сам обезьяньей природы!» А сын испуганно, но и пугая, сказал: «Тогда уйду в лес и там останусь». Тогда мать в страхе подумала: «Кто знает, этот гордец может и сделать так. Значит, надо привязать его — ведь мне одной трудно присматривать и за домом, и за ребёнком». И вслух сказала:
34b4b3fe0989 · 发布于 2026年9月24日 19:14:36 UTC
可用语言RU用方向键翻颂