अथ तद् एतत् प्रस्तूय भूयः श्रीव्रजराज्ञीमुखानां दूयमानानि मुखानि ध्यानाद् अनुभूय त्रयम् अपि भूयसा नयनपयसा व्याप्तम् आसीत् । पश्चात् तु निश्चिकाय—कश्चन मर्मगकर्मठजनः सन्देष्टुं झटिति घटनीय इति ।
तद् एवं मिलित्वा विचार्य देवार्यमित्रेण तु रहसि मनसीदं विचार्यते स्म—स एव सन्देशहरस् तत्र देशरूपः स्यात्, यः खलु विलक्षणविचक्षणः सर्वेषाम् अत्रकीयतत्रकीयानां सम्मततया लक्ष्येत, स्वल्पमात्रं च मम सङ्कोचपात्रं न स्यात् । तत्तद्विधता च तत्रैव सविधतां विधत्ते, यन्मनसि तत् तन् मम माधुर्यम् ऐश्वर्यम् अपि सम्यक् पर्यवस्यति । केवलमाधुर्यज्ञानं चेत् तद्दुःखदुःखितया न स तत्र धुर्यतां लभेत । ऐश्वर्यमात्रपर्यवसानं ज्ञानं चेत् तेषु केवलमन्माधुरीधुरीणेषु कुरीतिताम् एव मन्येत । उभयाज्ञानं चेद् अतितुच्छताम् एव सङ्गच्छेत् । कुत्र च न मम प्रेमवशतायां चावगतायां दोषदृष्टिम् अपि परामृष्टिम् आनयेत ।
atha tad etat prastūya bhūyaḥ śrī-vraja-rājñī-mukhānāṁ dūyamānāni mukhāni dhyānād anubhūya trayam api bhūyasā nayana-payasā vyāptam āsīt | paścāt tu niścikāya—kaścana marmaga-karmaṭha-janaḥ sandeṣṭuṁ jhaṭiti ghaṭanīya iti |
tad evaṁ militvā vicārya devārya-mitreṇa tu rahasi manasīdaṁ vicāryate sma—sa eva sandeśa-haras tatra deśa-rūpaḥ syāt, yaḥ khalu vilakṣaṇa-vicakṣaṇaḥ sarveṣām atrakīya-tatrakīyānāṁ sammatatayā lakṣyeta, svalpa-mātraṁ ca mama saṅkoca-pātraṁ na syāt | tat-tad-vidhatā ca tatraiva savidhatāṁ vidhatte, yan-manasi tat tan mama mādhuryam aiśvaryam api samyak paryavasyati | kevala-mādhurya-jñānaṁ cet tad-duḥkha-duḥkhitayā na sa tatra dhuryatāṁ labheta | aiśvarya-mātra-paryavasānaṁ jñānaṁ cet teṣu kevala-man-mādhurī-dhurīṇeṣu kurītitām eva manyeta | ubhayājñānaṁ ced atitucchatām eva saṅgacchet | kutra ca na mama prema-vaśatāyāṁ cāvagatāyāṁ doṣa-dṛṣṭim api parāmṛṣṭim ānayeta |
metre not identified
Заговорив об этом, все трое снова мысленно увидели страдающие лица Шри царицы Враджи и прочих и залились обильными слезами. А потом решили: „Надо поскорее найти умелого человека, знающего сердце, и отправить с вестью“. Так сообща рассудив, Друг благородных богов наедине подумал: „Вестником туда должен быть тот, кто, особо сведущий, приятен всем — и здешним, и тамошним, — и перед кем мне ничуть не придётся смущаться. А приблизиться к ним сможет лишь тот, в чьём уме сполна сходятся и моя сладость, и моё величие. Если он знает лишь сладость — сам изведётся от их горя и не сможет ничего сделать. Если знает лишь величие — сочтёт дурным обычаем то, что у них, преданных лишь моей сладости. Если не знает ни того, ни другого — станет совсем ничтожен. И к тому же, зная, как я покорён любовью, он не должен даже помыслить о вине.
b49051ca9c9d · published Sep 25, 2026, 2:56:52 AM UTC
Available inRUPage between verses with