श्रीभगवांश् चानादित एव भक्तायां प्रपञ्चाधिकारिण्यां तस्यां दाक्षिण्यं लङ्घितुं न शक्नोति । तथा तद्भयेनापि जीवानां स्वसाम्मुख्यं वाञ्छन्न् उपदिशति दैवी ह्य् एषा गुणमयी मम माया दुरत्यया । माम् एव ये प्रपद्यन्ते मायाम् एतां तरन्ति ते ॥ इति सतां प्रसङ्गान् मम वीर्यसंविदो भवन्ति हृत्कर्णरसायनाः कथाः । तज्जोषणाद् आश्व् अपवर्गवर्त्मनि श्रद्धा रतिर् भक्तिर् अनुक्रमिष्यति ॥ लीलया श्रीमद्व्यासरूपेण तु विशिष्टया तदुपदिष्टवान् इत्य् अनन्तरम् एवायास्यति । अनर्थोपशमं साक्षाद् इति । तस्माद् द्वयोर् अपि तत् तत् समञ्जसं ज्ञेयम् । ननु माया खलु शक्तिः शक्तिश् च कार्यक्षमत्वं । तच् च धर्मविशेषः । तस्याः कथं लज्जादिकम् । उच्यते एवं सत्य् अपि भगवति तासां शक्तीनाम् अधिष्ठातृदेव्यः श्रूयन्ते, यथा केनोपनिषदि महेन्द्रमाययोः संवादः । तद् आस्तां, प्रस्तुतं प्रस्तूयते
śrī-bhagavāṁś cānādita eva bhaktāyāṁ prapañcādhikāriṇyāṁ tasyāṁ dākṣiṇyaṁ laṅghituṁ na śaknoti | tathā tad-bhayenāpi jīvānāṁ sva-sāmmukhyaṁ vāñchann upadiśati --daivī hy eṣā guṇa-mayī mama māyā duratyayā | mām eva ye prapadyante māyām etāṁ taranti te || iti satāṁ prasaṅgān mama vīrya-saṁvido bhavanti hṛt-karṇa-rasāyanāḥ kathāḥ | taj-joṣaṇād āśv apavarga-vartmani śraddhā ratir bhaktir anukramiṣyati || līlayā śrīmad-vyāsa-rūpeṇa tu viśiṣṭayā tad-upadiṣṭavān ity anantaram evāyāsyati | anarthopaśamaṁ sākṣād iti | tasmād dvayor api tat tat samañjasaṁ jñeyam | nanu māyā khalu śaktiḥ śaktiś ca kārya-kṣamatvaṁ | tac ca dharma-viśeṣaḥ | tasyāḥ kathaṁ lajjādikam | ucyate evaṁ saty api bhagavati tāsāṁ śaktīnām adhiṣṭhātṛ-devyaḥ śrūyante, yathā kenopaniṣadi mahendra-māyayoḥ saṁvādaḥ | tad āstāṁ, prastutaṁ prastūyate
А Шри Бхагаван от самого безначалья не может преступить учтивости к ней, преданной Ему и поставленной над проявленным миром. И потому, желая обратить дживов к Себе — хотя бы и страхом перед нею, — Он наставляет: «Ведь эта божественная Моя майя, состоящая из гун, труднопреодолима; но кто предаётся Мне одному, те превозмогают её».
«От общения со святыми бывают сказания, возвещающие Мою доблесть, нектар сердцу и уху; от вкушения их быстро последуют друг за другом на пути освобождения вера, влечение и бхакти».
А что игрою, в особом облике Шри Вьясы, Он и дал это наставление, — придёт сразу вслед: «прямо утишающую беду». Потому и у обоих надо разуметь то и то как складное.
— Но ведь майя есть сила; сила же есть способность к действию, а это особое свойство. Откуда же у неё стыд и прочее?
— Отвечаем: хотя это и так, при Бхагаване слышатся и богини, правящие теми силами, — как в «Кена-упанишаде» беседа Махендры и Майи. Но пусть; продолжим начатое.
000000000000 · published Jan 1, 1970, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Здесь объяснено, почему Он не устраняет майю силой: мешает не бессилие, а учтивость к преданной Ему.
Потому выбран другой способ — наставление; и даже страх перед нею обращён в средство.
Возражение о том, может ли сила стыдиться, снято ссылкой на упанишаду: за силой стоит лицо.