अथ पूर्ववद् एव प्रयोजनं च स्पष्टयितुं पूर्वोक्तस्य पूर्णपुरुषस्य च श्रीकृष्णस्वरूपत्वं व्यञ्जयितुं, ग्रन्थफलनिर्देशद्वारा तत्र तदनुभवान्तरं प्रतिपादयन्न् आह यस्याम् इति । भक्तिः प्रेमा श्रवणरूपया साधनभक्त्या साध्यत्वात् । उत्पद्यते आविर्भवति । तस्यानुषङ्गिकं गुणम् आह शोकेति । अत्रैषां संस्कारोऽपि नश्यतीति भावः । प्रीतिर् न यावन् मयि वासुदेव न मुच्यते देहयोगेन तावत् इति श्रीऋषभदेववाक्यात् । परमपुरुषे पूर्वोक्तपूर्णपुरुषे । किम् आकार इत्य् अपेक्षायाम् आह कृष्णे । कृष्णस् तु भगवान् स्वयम् इत्य् आदि शास्त्रसहस्रभावितान्तःकरणानां परम्परया तत्प्रसिद्धिमध्यपातिनां चासाङ्ख्यलोकानां तन्नामश्रवणमात्रेण यः प्रथमप्रतीतिविषयः स्यात्, तथा तन्नाम्नः प्रथमाक्षरमात्रं मन्त्राय कल्पमानं यस्याभिमुख्याय स्यात् तदाकार इत्य् अर्थः । आहुश् च नामकौमुदीकाराः । कृष्णशब्दस्य तमालश्यामलत्विषि यशोदायाः स्तनन्धये परब्रह्मणि रूढिः इति
atha pūrvavad eva prayojanaṁ ca spaṣṭayituṁ pūrvoktasya pūrṇa-puruṣasya ca śrī-kṛṣṇa-svarūpatvaṁ vyañjayituṁ, grantha-phala-nirdeśa-dvārā tatra tad-anubhavāntaraṁ pratipādayann āha yasyām iti | bhaktiḥ premā śravaṇa-rūpayā sādhana-bhaktyā sādhyatvāt | utpadyate āvirbhavati | tasyānuṣaṅgikaṁ guṇam āha śoketi | atraiṣāṁ saṁskāro'pi naśyatīti bhāvaḥ | prītir na yāvan mayi vāsudeva na mucyate deha-yogena tāvat iti śrī-ṛṣabhadeva-vākyāt | parama-puruṣe pūrvokta-pūrṇa-puruṣe | kim ākāra ity apekṣāyām āha kṛṣṇe | kṛṣṇas tu bhagavān svayam ity ādi śāstra-sahasra-bhāvitāntaḥ-karaṇānāṁ paramparayā tat-prasiddhi-madhya-pātināṁ cāsāṅkhya-lokānāṁ tan-nāma-śravaṇa-mātreṇa yaḥ prathama-pratīti-viṣayaḥ syāt, tathā tan-nāmnaḥ prathamākṣara-mātraṁ mantrāya kalpamānaṁ yasyābhimukhyāya syāt tad-ākāra ity arthaḥ | āhuś ca nāma-kaumudī-kārāḥ | kṛṣṇa-śabdasya tamāla-śyāmala-tviṣi yaśodāyāḥ stanandhaye para-brahmaṇi rūḍhiḥ iti
Далее, чтобы, как и прежде, прояснить прайоджану и чтобы явить, что прежде названный полный Пуруша есть по природе Шри Кришна, он излагает там и иное переживание — через указание на плод книги — и говорит: «в которой».
«Бхакти» — према, ибо достигается она садхана-бхакти, чей облик — слушание. «Рождается» — является. Сопутствующее ей достоинство он называет словом «скорбь»: смысл тот, что здесь гибнет и самый их след. Ибо слово Шри Ришабхадевы: «Пока нет прити ко Мне, о Васудева, до тех пор не освобождается человек от связи с телом».
«Высшем Пуруше» — том самом полном Пуруше, о ком сказано прежде. А на ожидание «каков же Он обликом?» он отвечает: «к Кришне». То есть облик Его таков: у бесчисленных людей, чьи внутренние орудия пропитаны тысячами писаний вроде «Кришна же — Сам Бхагаван», и у тех, кто по преемству находится среди этой известности, — Он есть предмет первого же узнавания при одном лишь слышании Его имени; и один лишь первый слог Его имени, став мантрой, служит обращению к Нему.
И говорят сочинители «Нама-каумуди»: «Слово „Кришна“ укоренено в значении того, кто сияет темнотою тамалы, сосёт грудь Яшоды и есть высший Брахман».
000000000000 · published Jan 1, 1970, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Вопрос поставлен неожиданно просто: каков Он на вид.
И ответ дан не описанием, а проверкой — кто первым встаёт перед глазами при звуке имени.
Определение из «Нама-каумуди» держит вместе несовместимое: младенца у груди и высшего Брахмана.