ततश् चेमौ दत्तसुखचयाव् अवाङ्मुखतया नमस्कुर्वन्तौ परिष्वज्य रज्यमानतया अनयोः सर्वविद्यास्फूर्तिर् भवताद् इति मनसि विविच्य समतिरिच्यमानबाष्पामृतवितानधारयाभिषिच्य सकलकलापूर्णः स द्विजराजस् तूर्णं समावर्तन्म् इव वर्तयामास । तथापि तु मम प्राणाः पीड्यन्ते । यतः,
tataś cemau datta-sukhacayāv avāṅmukhatayā namaskurvantau pariṣvajya rajyamānatayā anayoḥ sarva-vidyā-sphūrtir bhavatād iti manasi vivicya samatiricyamāna-bāṣpāmṛta-vitāna-dhārayābhiṣicya sakala-kalā-pūrṇaḥ sa dvijarājas tūrṇaṁ samāvartanm iva vartayāmāsa | tathāpi tu mama prāṇāḥ pīḍyante | yataḥ,
И тогда царь брахманов, полный всех искусств, обнял дарящих счастье юношей, что кланялись, потупив лица, и, с любовью подумав в душе: „Пусть им откроются все науки“, — омыл Их потоком нектара обильных слёз и тотчас будто совершил над Ними обряд завершения учения. И всё же у меня болит душа. Ведь
d3fc415f866e · publicado 25 sept 2026, 2:44:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con