क्रन्दनार्तस्वरेण क्षितिषु परिलुठन् संनमन् प्राणबन्धुंकुर्वन् दन्ते तृणान्यादधनुकरुणादृष्टये काकुकोटिः ।तिष्ठन्न् एकान्तवृन्दाविपिनतरुतले सव्यपाणौ कपोलंन्यस्याश्रुण्य् एव मुञ्चन् नयति दिननिशां कोऽपि धन्योऽत्य् अनन्यः ॥2.54॥
krandanārta-svareṇa kṣitiṣu pariluṭhan saṁnaman prāṇa-bandhuṁkurvan dante tṛṇānyādadhanukaruṇā-dṛṣṭaye kāku-koṭiḥ |tiṣṭhann ekānta-vṛndā-vipina-taru-tale savya-pāṇau kapolaṁnyasyāśruṇy eva muñcan nayati dina-niśāṁ ko’pi dhanyo’ty ananyaḥ ||2.54||
metro no identificado
Некий благословенный, преданный лишь одному, проводит дни и ночи: то горестным плачущим голосом зовёт, катаясь по земле и кланяясь другу жизни, держит травинки в зубах, миллионами жалоб моля о милостивом взгляде, то сидит под деревом в уединённом лесу Вринды, положив щёку на левую руку, и лишь роняет слёзы.
c115f5fc4794 · publicado 29 sept 2026, 23:44:54 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Размер — sragdharā. ādadhanukaruṇā в e-тексте искажено.