पुनश् च सा श्रुतिः —
एतस्यैव यजनेन चन्द्रध्वजो गतमोहम् आत्मानं वेदयित्वा ओंकारान्तरालकं मनुम् आवर्तयत् सङ्गरहितोऽभ्यानयत् । तद् विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुर् आततम् । तस्माद् एनं नित्यम् अभ्यसेत्॥172॥ इत्य् आदि ।
punaś ca sā śrutiḥ —
etasyaiva yajanena candra-dhvajo gata-moham ātmānaṁ vedayitvā oṁkārāntarālakaṁ manum āvartayat saṅga-rahito’bhyānayat | tad viṣṇoḥ paramaṁ padaṁ sadā paśyanti sūrayaḥ | divīva cakṣur ātatam | tasmād enaṁ nityam abhyaset||172|| ity ādi |
छन्द अज्ञात
И снова та же шрути: Почитая лишь его, Чандрадхваджа познал свою душу свободной от заблуждения; он повторял мантру, заключённую в ом, без привязанностей — и достиг той высшей обители Вишну, что мудрецы видят всегда, словно око, простёртое в небе. Потому пусть повторяют её постоянно.
e6a30680981f · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 11:34:51 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से