एवम् एव च ताभिर् वक्ष्यते—
दिनपरिक्षये नीलकुन्तलैर्
वनरुहाननं बिभ्रद् आवृतम् ।
धनरजस्वलं दर्शयन् मुहुर्
मनसि नः स्मरं वीर यच्छसि ॥ इति ।
एवम् अहरहर् अपि परस्परं स्पर्धयेव वर्धमानतया तासाम् उत्कलिकाः कलितमधुमाधवाधिकलाव्याकुलताकुलतां कलयामासुः ।
यथा वर्णितं प्रलम्बवधवासरसम्बन्धिसन्ध्याम् अनुसन्धाय,
गोपीनां परमानन्द आसीद् गोविन्ददर्शने ।
क्षणं युगशतम् इव यासां येन विनाभवत् ॥ इति ।
evam eva ca tābhir vakṣyate—
dina-parikṣaye nīla-kuntalair
vana-ruhānanaṁ bibhrad āvṛtam |
dhana-rajasvalaṁ darśayan muhur
manasi naḥ smaraṁ vīra yacchasi || iti |
evam aharahar api parasparaṁ spardhayeva vardhamānatayā tāsām utkalikāḥ kalita-madhu-mādhavādhikalā-vyākulatākulatāṁ kalayāmāsuḥ |
yathā varṇitaṁ pralamba-vadha-vāsara-sambandhi-sandhyām anusandhāya,
gopīnāṁ paramānanda āsīd govinda-darśane |
kṣaṇaṁ yuga-śatam iva yāsāṁ yena vinābhavat || iti |
metre not identified
Так и скажут они: „На исходе дня, показывая снова и снова лицо, подобное лотосу, в тёмных кудрях, густо покрытое пылью, Ты, герой, вселяешь в наше сердце любовь“. Так день за днём их томление, будто соперничая, росло и достигло волнения, превосходящего весну. Как описано о вечере дня убиения Праламбы: „Пастушки испытывали высшее блаженство, видя Говинду, — те, для кого без Него миг был как сотня юг“.
64caa1648e65 · published Sep 24, 2026, 9:01:36 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Цитаты — «Бхагаватам», песнь 10, гл. 31 и гл. 19.