ध्वनितं चेदं—
याचेऽहं वंशदेहं न तु कुलजवधूदेहम् आद्ये हि कृष्णस्
तृष्णग्भावेन सज्जन् बहुरुचि विहरन् दुर्लभः स्यात् परत्र ।
वंशीभावे चिदंशप्रशमनवशताविस्मृतात्मा यदि स्यात्
तेन ज्ञायेय सेयं मम विरहदुता दारुताम् आगतेति ॥65॥
dhvanitaṁ cedaṁ—
yāce’haṁ vaṁśa-dehaṁ na tu kulaja-vadhū-deham ādye hi kṛṣṇas
tṛṣṇag-bhāvena sajjan bahu-ruci viharan durlabhaḥ syāt paratra |
vaṁśī-bhāve cid-aṁśa-praśamana-vaśatā-vismṛtātmā yadi syāt
tena jñāyeya seyaṁ mama viraha-dutā dārutām āgateti ||65||
И намёк: «Прошу себе тело бамбука, а не тело жены из доброго рода: ведь к первому Кришна льнёт с жаждой, играя с великой охотой, а во втором Он недоступен. Если я, став флейтой, забуду себя, когда сознание утихнет, — пусть Он узнает: это она, сожжённая разлукой со Мной, стала деревом».
bbcf592cb202 · published Sep 24, 2026, 9:01:36 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Перевод приблизителен.