प्रत्येकं स्वे तनूजे प्रवलयति जनः स्वैरम् एवानुरागं
सर्वेषां नस् तदीये स कथम् अथ कथं शक्यते नापि मोक्तुं ।
सर्वेष्व् अप्य् अस्य सोऽयं स्फुरति सहभवस् तादृग् एव व्रजेश
स्मारं स्मारं तद् एतत् न कथम् अपि मनाग् उक्तियुक्ती व्रजामः ॥2॥
pratyekaṁ sve tanūje pravalayati janaḥ svairam evānurāgaṁ
sarveṣāṁ nas tadīye sa katham atha kathaṁ śakyate nāpi moktuṁ |
sarveṣv apy asya so’yaṁ sphurati sahabhavas tādṛg eva vrajeśa
smāraṁ smāraṁ tad etat na katham api manāg uktiyuktī vrajāmaḥ ||2||
Каждый человек по воле своей любит своего сына; а у всех нас такая же любовь к Твоему сыну — как это? И как её оставить? А у Него, владыка Враджа, ко всем нам сияет такая же врождённая любовь; вспоминаем мы это снова и снова — и ни речью, ни рассуждением не можем продвинуться ни на шаг».
a16c31b47683 · published Sep 24, 2026, 9:29:45 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 26.