श्रीदामा प्राह—वयम् अपि गोसङ्कलनाय कलितभूरिदूरतया चिरं विरम्य स्थिता न सम्यग् अवगम्यं तद् आचराम, किन्तु सामग्रीयम् एव निजसम्यग्रीतिम् आवेदयति इति ।
ततो नम्रतां विन्दति श्रीगोविन्दे परस्परम् अवधाय साधु, श्रीदामन्, साध्व् इदम् उक्तम् इत्य् अभिधाय सर्व एवानर्वाचीनगोपाश् चित्रप्रतिकृतय इव द्वित्रक्षणं निर्निमेषताम् अवापुः ।
मधुमङ्गलस् तूच्चैः सहासम् आह स्म—श्रीमन् व्रजराज ! श्रूयताम्—
śrīdāmā prāha—vayam api go-saṅkalanāya kalita-bhūri-dūratayā ciraṁ viramya sthitā na samyag avagamyaṁ tad ācarāma, kintu sāmagrīyam eva nija-samyag-rītim āvedayati iti |
tato namratāṁ vindati śrī-govinde parasparam avadhāya sādhu, śrīdāman, sādhv idam uktam ity abhidhāya sarva evānarvācīna-gopāś citra-pratikṛtaya iva dvitra-kṣaṇaṁ nirnimeṣatām avāpuḥ |
madhumaṅgalas tūccaiḥ sahāsam āha sma—śrīman vrajarāja ! śrūyatām—
metre not identified
Шридама сказал: «Мы тоже ушли далеко собирать коров и долго отсутствовали, так что толком не поняли; но эти вещи сами рассказывают свою историю». Когда Шри Говинда смутился, все старшие пастухи, переглянувшись, сказали: «Хорошо сказано, Шридама», — и на два-три мгновения застыли, не мигая, как изваяния. А Мадхумангала громко, со смехом, сказал: «Славный царь Враджа! Послушай:
5ecebd3c91fb · published Sep 24, 2026, 9:29:45 PM UTC
Available inRUPage between verses with