अथ दूरतः सुरभिर् अभीतम् इव तम् अभीक्ष्य, हुङ्कारतः स्वसन्तानसन्तानम् आकार्य, कार्यविदुषी सतृष्णनयना कृष्णम् अभिजगाम ।
कृष्णश् च स्वजातिरीतिकावस्थितित एवावनमन्तीम् इव ताम् इमां सहसा सहसाम् अससम्भ्रमम् अञ्जलिसञ्जितकरः सञ्जगाद—माता कथं समायाता?
ततश् चाशिषः सिषासन्ती ताः सम्भ्रमाद् अनुद्भाव्य सुरभ्य् उवाच—
atha dūrataḥ surabhir abhītam iva tam abhīkṣya, huṅkārataḥ sva-santāna-santānam ākārya, kārya-viduṣī sa-tṛṣṇa-nayanā kṛṣṇam abhijagāma |
kṛṣṇaś ca svajāti-rītikāvasthitita evāvanamantīm iva tām imāṁ sahasā sahasām asasambhramam añjali-sañjita-karaḥ sañjagāda—mātā kathaṁ samāyātā?
tataś cāśiṣaḥ siṣāsantī tāḥ sambhramād anudbhāvya surabhy uvāca—
metre not identified
Тогда Сурабхи, издали увидев, что он будто успокоился, мычанием подозвала своё потомство и, зная, что делать, с жаждущими глазами подошла к Кришне. А Кришна, видя, что она будто кланяется Ему по обычаю своего рода, тотчас почтительно, сложив ладони, сказал: «Как пришла матушка?» Тогда Сурабхи, желая благословить Его, но из почтения не произнося благословений, сказала:
b874502a810e · published Sep 24, 2026, 9:29:45 PM UTC
Available inRUPage between verses with