तत्र तस्य परमवृद्धस्य च तत्र समृद्धसार्द्रतामयं वचनं कर्णे विरचयत—
स्फुटिततरखराग्रग्रावखण्डातितीक्ष्णे
पटुतरकटुजाग्रत्कण्टकव्राततीव्रे ।
स्थपुटगिरितटान्तः स्निग्धनीलाङ्गपद्भ्यां
नवकमलमृदुभ्यां हा कथं भ्राम्यसि त्वम् ॥21॥
tatra tasya parama-vṛddhasya ca tatra samṛddha-sārdratāmayaṁ vacanaṁ karṇe viracayata—
sphuṭitatara-kharāgra-grāva-khaṇḍātitīkṣṇe
paṭutara-kaṭu-jāgrat-kaṇṭaka-vrātatīvre |
sthapuṭa-giritaṭāntaḥ snigdha-nīlāṅga-padbhyāṁ
nava-kamala-mṛdubhyāṁ hā kathaṁ bhrāmyasi tvam ||21||
И там тот глубокий старец вложил Ему в уши слова, полные нежности: «По острейшим осколкам скал, по жестоким зарослям колючек, по неровным горным склонам — как же, ах, Ты бродишь стопами, мягкими, как юный лотос?»
56747bc45f2c · published Sep 25, 2026, 3:30:11 AM UTC
Available inRUPage between verses with