अथैवमेव समये वृषभानुना भानुना सदृशमहसा महसारस्येन नयविनयविदग्धतापूर्वकमपूर्वकमनीयताककृतसपरिवारवारव्रजराजनिमन्त्रणमन्त्रणतया सुरसतापरिपाकपाककौशलशलच्चातुर्यतुर्यदशामिव स्वदुहितरं हितरञ्जनकरीं तामेव सखीजनसुखाराधां राधां समानेतुं प्रहिता हिता सुचरिता सुचरिता नाम तस्या एव धात्रेयी समाजगाम ॥29॥
athaivameva samaye vṛṣabhānunā bhānunā sadṛśamahasā mahasārasyena nayavinayavidagdhatāpūrvakamapūrvakamanīyatākakṛtasaparivāravāravrajarājanimantraṇamantraṇatayā surasatāparipākapākakauśalaśalaccāturyaturyadaśāmiva svaduhitaraṁ hitarañjanakarīṁ tāmeva sakhījanasukhārādhāṁ rādhāṁ samānetuṁ prahitā hitā sucaritā sucaritā nāma tasyā eva dhātreyī samājagāma ||29||
И как раз в это время Вришабхану — сияющий, как солнце, — после совета, полного приличия и учтивости, задумав с небывалой прелестью пригласить царя Враджа с семьёй и свитой, послал за своей дочерью — будто за вершиной поварского искусства, отрадой подруг, благой Радхой — её молочную сестру по имени Сучарита, добродетельную; и та пришла.
ebea9e4e166e · publicado 28 sept 2026, 23:15:30 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Вришабхану зовёт дочь домой.