इति सदा भावयन्तं, सम्प्रति चातिव्यग्रीभवन्तं व्रजयुवराजं प्रति समाश्वासनया विश्वासनया च तां व्यवहितां कुर्वाणाः, प्राणतुल्याः परमाल्यस् तदीयताम्बूलोद्गारादिसंवलनया चेतनाम् आलम्बयन्ति; समन्ताद् अपि सान्त्विताम् अथ पृच्छन्ति च, “हन्त, केयं तव रीतिः?” इति ।
सा पुनः सास्रम् आश्रावयति,
iti sadā bhāvayantaṁ, samprati cātivyagrībhavantaṁ vraja-yuvarājaṁ prati samāśvāsanayā viśvāsanayā ca tāṁ vyavahitāṁ kurvāṇāḥ, prāṇa-tulyāḥ paramālyas tadīya-tāmbūlodgārādi-saṁvalanayā cetanām ālambayanti; samantād api sāntvitām atha pṛcchanti ca, “hanta, keyaṁ tava rītiḥ?” iti |
sā punaḥ sāsram āśrāvayati,
metro no identificado
Так всегда думает юный царевич Враджа, и сейчас — в сильном волнении. Подруги, дорогие Ей, как жизнь, уверяя и утешая, заслоняют Её от Него и приводят в чувство, давая Ей остатки Его бетеля и прочее. Потом, когда Она со всех сторон утешена, спрашивают: «Ах, что это с Тобой?» И Она сквозь слёзы отвечает:
ef61ebab25c5 · publicado 24 sept 2026, 18:36:37 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con