यौ मय्य् एवोपसन्ने दृशम् अनुभजतो वृत्तिम् एवं श्रुताद्ये
तत्तद्भावं समन्ताद् अहह किम् अपरं भुक्तवत्य् एव तृप्तिम् ।
तौ मत्प्राणौ विना मां कथम् इव पितरौ प्राणितस् तन् न जाने
किं वा दत्ता कदर्थन्यभवद् अपि तयोः सा मया शश्वद् आशा ॥11॥
yau mayy evopasanne dṛśam anubhajato vṛttim evaṁ śrutādye
tat-tad-bhāvaṁ samantād ahaha kim aparaṁ bhuktavaty eva tṛptim |
tau mat-prāṇau vinā māṁ katham iva pitarau prāṇitas tan na jāne
kiṁ vā dattā kadarthanya-bhavad api tayoḥ sā mayā śaśvad āśā ||11||
Те двое, что, пока я был рядом, следовали моему взгляду, во всём — в слушании и прочем — вкушали всякое чувство и лишь тогда насыщались, — мои родители, моя жизнь, — как они живут без меня, не знаю; или надежда, что я им дал, стала для них пустой?
cea2de942dda · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 2:56:52 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Перевод приблизителен.